၁၉၈၂ခုႏွစ္၊
ႏုိ၀င္ဘာလ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၈ ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး မွာ ဆရာ ဦး၀င္းျငိမ္းက ဆရာ ေမာင္၀ဏၰကို
အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ အခန္းေလးပါ။ ဆရာ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕
အႏုပညာအေပၚ တန္ဖိုးထား ခံုမင္ျမတ္ႏိုးမႈ႕ကို ၾကိဳက္လြန္းလို႕ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကို တင္ျဖစ္သြားတာပါ။
“ပထမအခ်က္အေနနဲ႕ ဆရာ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္အရြယ္ကစျပီး
စာေပကို စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္ဆိုတာက စ,လိုက္ရေအာင္”
“ကြ်န္ေတာ့္အေဖက ပေဒသာမဂၢဇင္းတို႕၊ စာသဘင္စာအုပ္တုိက္တို႕
လုပ္ထားေတာ့ အိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ငယ္ငယ္ကထည္းက စာေရးဆရာ အ၀င္အထြက္ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ဦးေအာင္လင္း၊ ဦးေလးေသာ္တာေဆြ၊ ဦးတင့္တယ္၊ ဦးေလးဘုန္းျမင့္၊
ဦးေလး ကိုတင္ေအာင္(ဗန္းေမာ္)တို႕ေပါ့။ ဒီေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႕ စာအုပ္ပံုၾကားမွာ ၾကီးရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ဆက္စပ္မႈ႕ ရွိေနတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ စာသဘင္က ထုတ္တဲ့ ဦးေလးကိုတင္ေအာင္ ၀တၱဳေတြ၊
ဦးဘုန္းျမင့္ ၀တၱဳေတြ ဖတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း
တျခား၀တၱဳေတြပါ ဖတ္လာတယ္။
အဲဒီတုန္းက ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြမွာ တေစၦ၀တၱဳေတြ
ေခတ္စားေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ၀တၱဳေတြကို
စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အဲဒီလို တေစၦ၀တၱဳေတြ သိပ္ေခတ္စားေနေပမယ့္
ကြ်န္ေတာ္ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႕က နားရည္၀ေနျပီ ဆိုရမလားဘဲ။ စာေပေလာကထဲမွာရွိတဲ့
အဲဒီအခ်ိန္က အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဦးတင့္တယ္တို႕၊ ဦးေသာ္တာေဆြတို႕၊ ကြ်န္ေတာ့္အေဖတို႕၊
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႕၊ သူတို႕ခ်င္း ေျပေနတဲ့ စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္ကထည္းက ၾကားေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာေပ စိတ္၀င္စားေစတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္
ရွိေနတယ္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ စာေပကို စိတ္၀င္စားေစတဲ့
အေၾကာင္းပါပဲ။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ၀တၱဳေတြ
ဖတ္ျပီး ကိုယ္တုိင္ ေရးခ်င္စိတ္ ရွိလာတယ္။
ဒါက ရွင္းရွင္းကေလးပါ။ ၀တၱဳဖတ္တဲ့ သူတုိင္းဟာ
အခြင့္အေရးရရင္ ေရးျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာကေတာ့
အေဖ စာအုပ္တုိက္ လုပ္ေနတုန္းက စာေရးဖို႕ အခြင့္အလမ္းမရခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ေသးတာကိုး။ ရုပ္ရွင္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕လည္း အဲဒီလိုပဲ။ အေဖ့လုပ္ငန္းေတြ ၾကည့္ျပီး နားရည္၊ မ်က္စိရည္၀သြားတာပဲ
ရွိတယ္။ လုပ္ဖို႕ အခြင့္အလမ္းမရခဲ့ဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ စာစေရးျဖစ္တာကေတာ့ ရန္ကုန္ ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္က
‘အေတြးအေခၚ မဂၢဇင္း’ မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ တက္ေနတဲ့
ဒႆနိကေဗ႒ာနက ထုတ္တာပါ။ ၁၉၆၈-၆၉ ေလာက္ကထုတ္တယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စေရးျဖစ္သြားတယ္။ နာမည္က ‘ကားလမ္းေဘးက ဆုိင္းဘုတ္ကေလး’ပါ။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့
စာပါပဲ။

