ခမ္းနားေသာ ဖြင့္ပြဲ

         [ဒီ၀တၱဳတိုုေလးကိုု ဆရာ ျမင့္သန္းဘာသာျပန္ထားျပီးေတာ့ မူရင္းကေတာ့ တရုုတ္စာေရးဆရာ ေလာ၀္ရႈ ေရးသားထားတာျဖစ္ပါတယ္။  သူ႕ေခတ္၊သူ႕အခါက လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကိုု သေရာ္ျပီးေရးထားတဲ့ ၀တၱဳတိုုေလးျဖစ္ပါတယ္။]

၀ါန္း­­­­ရယ္၊ ခ်ဴရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ စပ္ျပီး ေဆးရံုုတစ္ခုု ဖြင့္ၾကတယ္။  ၀ါန္းရဲ႕ မိန္းမက သူနာျပဳဆရာမခ်ဳပ္ျဖစ္လာမယ္။  အလ်င္ကေတာ့ ရိုုးရိုုးသူနာျပဳဆရာမပဲ။  ေယာက်္ားရေတာ့ ဆရာ၀န္ကေတာ္ရယ္လိုု႕ အဆင့္တက္သြားရာက အခုု သူနာျပဳဆရာမခ်ဳပ္ျဖစ္လာမွာ။  ခ်ဴရဲ႕ ေယာကၡမအထီးၾကီးကေတာ့ လုုပ္ငန္းပိုုင္းဆိုုင္ရာ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ စာရင္းကိုုင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူမယ္။  ဒီိကိစၥ အားလံုုးအတြက္ ၀ါန္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ညွိျပီးျပီ။  တကယ္လိုု႕မ်ား ခ်ဴရဲ႕ ေယာကၡမၾကီး စာရင္းလိမ္တာတိုု႕၊  အလြဲသံုုးစားလုုပ္တာတိုု႕မ်ား လုုပ္လာခဲ့ရင္ ၀ါန္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က အဘိုုးၾကီးရဲ႕ သမက္ကိုု ပညာေပးရံုုပဲ။  အျပတ္ကိုုင္ရံုုပဲ။  ဒီေတာ့ ခ်ဴက သူ႕ေယာကၡမၾကီး အတြက္ အာမခံတင္ထားရတာမ်ိဳး။  ၀ါန္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က ဒီကိစၥမွာ အမာခံေတြ။  ေဆးရံုုဖြင့္ၾကမယ္ဆိုုတဲ့ အၾကံကိုုက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကံ။  ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ေခၚလိုု႕ ခ်ဴက ေနာက္မွ ပါလာတာ။  သူ႕ကိုုေတာ့ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ရမွာပဲ။

         ဘယ္လိုုစီးပြားေရးလုုပ္ငန္းကိုုပဲ လုုပ္လုုပ္။  လုုပ္ကိုုင္ၾကတဲ့ လူအေရအတြက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းနည္း၊ သူ႕လူ ကိုုယ့္လူ ရယ္လိုု႕ အုုပ္စုုခြဲတာကေလးကေတာ့ ရွိမွာပဲ။  အဲဒီလိုုမွမဟုုတ္ရင္ လုုပ္ငန္းတစ္ခုုလံုုးအေပၚ သိပ္ျပီး ဂရုုမစိုုက္သလိုုမ်ိဳး ျဖစ္ေနမွာပဲ။  မဟုုတ္ေပဘူးလား။  ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ဘယ္လိုု အုုပ္စုုခြဲမယ္ ဆိုုတာကိုု တင္ကူးျပီး စီမံထားလိုုက္ၾကတယ္။  ၀ါန္းနဲ႕ကြ်န္ေတာ့္ အုုပ္စုုထဲမွာ ခ်ဴ မိန္းမကိုု ထည့္ရမယ္။  ဒါမွ တစ္ခုုခုုအေပၚ မဲခြဲၾကရင္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕က သံုုးမဲ၊ သူက တစ္မဲတည္း။  သူ႕ေယာကၡမၾကီးက ၀ါးန္ဘက္က ပါေကာင္း ပါမယ္။  အဘိုုးၾကီးက အိုုလွျပီ။  ၀ါန္း မိန္းမက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕အုုပ္စုုထဲ ပါေနမွေတာ့ အဘိုုးၾကီး ကိစၥကိုု သူ႕စရိတ္နဲ႕သူ ရွင္းပါလိမ့္မယ္။

         ခ်ဴနဲ႕ ပတ္သက္လိုု႕ ခ်ီမြမ္းစရာ ရွိတာကေလးကိုုေတာ့လည္း ခ်ီးမြမ္းရဦးမယ္။  သူ႕ဟာနဲ႕သူ ေတာ္တဲ့အပိုု္င္း ရွိတယ္။  လိပ္ေခါင္းျဖတ္ရာမွာ ေတာ္တယ္။  ဓားကိုုင္ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သူ႕အလုုပ္မွာ သူေတာ္တယ္ဆိုုတာကျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္စရာပဲ။  ဒါေၾကာင့္မိုု႕ပဲ သူ႕ကိုု ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ လုုပ္ငန္းထဲကိုု ဖိတ္ေခၚခဲ့တာ။  တကယ္လိုု႕မ်ား သင္းက လူလည္ က်လာခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ခြဲစိတ္ကုုသရာမွာ ကြ်မ္းက်င္တာေတြ အသာေမ့ထား၊ ေကာင္းေကာင္းခ်ည္း ဆံုုးမေပးရလိမ့္မယ္။

ဖန္ခြက္

          တခါတေလက်ေတာ့ ဖန္ခြက္နဲ႕ စကားေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပတယ္။  တခါတေလေတာ့ ဖန္ခြက္နဲ႕ စကားေျပာရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။  ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္။  ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေျပာ… သူကနားေထာင္တယ္။  ဒီအတြက္ တစ္ခါမွ ပ်င္းရိတယ္မွရွိဘူး။  အျမဲတမ္း လတ္ဆတ္ေနတယ္၊  မၾကိဳက္ရင္ ဖန္ခြက္အသစ္တစ္ခြက္ လဲလိုက္ဖို႕ပဲ။  ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုျပီးသြားတုိင္းမွာ ဖန္ခြက္ အသစ္တစ္ခြက္ လဲလိုက္ဖို႕ပဲ။  ဒီအတြက္ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ လုပ္ေနစရာမလိုဘူး။ 

ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ကို စကားေျပာေနရတာနဲ႕ မတူတဲ့ အခ်က္ပဲ။  လူေတြက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။  ဖန္ခြက္ တစ္ခြက္လိုမ်ိဳး အလွဲအလွယ္လုပ္လို႕မရဘူး။  ေနာက္ျပီးေတာ့ သူတို႕ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ နားေထာင္ေပးရတာမ်ိဳးလဲ ရွိေသးတယ္။  ႏြားေပ်ာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္၊  ဇာတ္ပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ပါခ်င္ပါမယ္၊  သမုိင္းထဲက ေန႕စြဲေတြကို ရြတ္ခ်င္ရြတ္ေနဦးမယ္၊  တခါတေလ အလုိက္သင့္ နားေထာင္ေပးရတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ ေရာက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခု။  ဒီလိုေနရာေတြက်ေတာ့ ဖန္ခြက္ေတြနဲ႕ ဆက္ဆံရတာ အမ်ားၾကီး ေနသာထုိင္သာ ရွိတယ္။

ဖန္ခြက္မွာလဲ သူ႕ရာဇ၀င္နဲ႕ သူေတာ့ ရွိတာပဲ… ဒါေပမယ့္ သိပ္ျပီးေတာ့  ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္ဖို႕ရာ သိပ္မရွိဘူး။  ဖန္ခြက္တစ္လံုးဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ျပီးေတာ့ အလုပ္သေဘာ ဆက္ဆံဖူးတာရွိဖူးမယ္။  ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ ဒီလိုနဲ႕ သူ ကြဲရွသြားတဲ့တစ္ေန႕ဟာ သူ႕ဘ၀ ဆံုးခန္းသတ္သြားတဲ့ေန႕ပဲ။  သူ႕ေနရာမွာ တစ္ျခား ဖန္ခြက္တစ္လံုးက ဆက္လက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနဦးမွာပဲ။ 

အေရွ႕တုိင္းဖန္ခြက္နဲ႕ အေနာက္တိုင္း ဖန္ခြက္ ဘာကြာျခားလဲေတာ့ မသိဘူး။  ဖန္ခြက္ဟာ ဖန္ခြက္ပဲေပါ့။  ဒါေပမဲ့ အေရွ႕တုိင္းက မိန္းကေလးေတြနဲ႕ အေနာက္တုိင္းက မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ကြာခ်င္ကြာမွေပါ့။  ဂ်ပန္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ တရုတ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘား မွာ သြားထုိင္ရင္ သူတို႕က ခင္ဗ်ားေဘးမွာ လာထုိင္ေပးမယ္။  ခင္ဗ်ား ေျပာသမွ် သူတို႕နားေထာင္မယ္။  ဒီအတြက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက သူတို႕ေသာက္သမွ် ရွင္းေပးရဦးမယ္။  That’s the deal.  ဖန္ခြက္ေတြက်ေတာ့ သူတို႕အတြက္ တိက်တဲ့ ေစ်းႏႈန္းရွိျပီးသား။  ကိုယ္ၾကိဳက္တာမွာျပီး ေငြေပးေျခလိုက္ရံုပဲ။  သိပ္ျပီး ထူးထူးေထြေထြ ရွိလွတယ္ မဟုတ္ဘူး။

ငါႏွင့္ ငါ့အေၾကာင္း

ငါဟာ ငါျဖစ္တယ္။  ငါ့ျဖစ္တည္မႈ႕ဟာ ငါျဖစ္တယ္။ ငါ့အတြက္ ငါလို႕ သတ္မွတ္ဖို႕ေတာ့ ခက္တယ္။  ငါ့ဟာ ျဖဴစင္တဲ့ သိုးငယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ငါဟာ ေျမေခြးတစ္ေကာင္။ ငါ့မွာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္လိုမ်ိဳး အစြယ္ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ ငါ့အစြယ္ေတြဟာ မင္းတို႕ရဲ႕ ထူလွတဲ့ အေရျပားကို တုိးလို႕ မေပါက္ႏုိင္ဘူး။ ငါ့တို႕ရဲ႕ လူေနမႈ႕စရိတ္၊ လစာ၊ မိသားစု ဒါေတြၾကားမွာ ငါဟာ ငါ့ဂုဏ္သိကၡာကို ၂ ေသာင္းေလာက္နဲ႕လည္း ေရာင္းခ်င္ေရာင္းရရဲ႕၊ ငါ့ မာနကိုလည္း သိန္း ဂဏန္းေလာက္နဲ႕ ေရာင္းရင္ ေရာင္းရရဲ႕။ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ မျဖစ္သင့္တဲ့ အမွားေတြေအာက္မွာ ငါ့ေခါင္းေတြကိုလည္း ခဏ ခဏ ျငိမ့္ရရဲ႕။ ၾကာလာေတာ့ ဒီအမွားေတြဟာ ေန႕စဥ္စားသံုးတဲ့ လူမႈ႕ေရးထုတ္ကုန္ေတြလို လိႈင္လိႈင္ထလို႕။  လူေတြက အမွားေတြၾကားမွာ ကခုန္ျမဴးတူးလို႕၊ ဇာတ္တူသားေတြရဲ႕ အေသြး၊ အသားေတြကို ျမိန္ရည္ ယွက္ရည္စားသံုးလို႕။  ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း အေရထူထူ၊ အစြယ္ေဖြးေဖြးေတြက ငါ့ကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ေနတယ္။  ဒီလိုနဲ႕ ငါ့ေသြးသား၊ ငါ့လူမ်ိဳးေတြကို ငါကိုယ္တုိင္ သစၥာေဖာက္တာ ခဏ ခဏေပါ့။  ဒီလိုနဲ႕ ငါဟာ ငါ့မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ေျမေခြးေတြလို ေခ်ာင္းေျမာင္းတတ္ေအာင္၊ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္လို အစြယ္ေတြ ထြက္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးရမယ္။  ဒါမွ သူတို႕ဟာ ဒီလိုပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွင္သန္ႏုိင္စြမ္းရွိၾကမယ္။  ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာ သူတို႕ ငါ့ကို ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္ၾကမယ္။  ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ သဘာ၀ပါပဲလို႕ သူတို႕ လြယ္လြယ္ကူကူ လက္ခံၾကလာလိမ့္မယ္။  ျခေတြျပည့္ေနတဲ့ ျခအိမ္ၾကီးကို ငါတို႕ ဖန္တီးၾကမယ္။ ဒါဟာ မွားယြင္းမႈ႕လို႕ သူတို႕ ဘယ္ေတာ့မွ သိေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ 

ေျပာင္းလဲမႈ႕ေတြေအာက္မွာ မေျပာင္းလဲတာက ငါ့ ကိုယ္က်င့္တရားလား၊ ငါ့ ပတ္၀န္းက်င္လား ႏုနယ္ေသးလြန္းပါတယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုပဲေလ၊ ကေလးငယ္ေတြ ႏုနယ္တယ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားပါ ျဖဴစင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါတို႕ရဲ႕ မဲညစ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႕ “ႏုနယ္မႈ႕”ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တြင္တြင္သံုးျပီး ႏုနယ္ျခင္းကို အေရာင္ေတြ အထပ္ထပ္ဆိုးလို႕။  တိုးတက္မႈ႕ကို စကားေျပာရံု၊ လက္ညိႈးေလွ်ာက္ထိုးရံုနဲ႕ေတာ့ မရတာ ငါ့တို႕ သိဖို႕ေကာင္းတယ္။  တိုးတက္ဖို႕အတြက္ ေပးဆပ္မႈ႕ေတြဟာ သူ႕တာ၀န္လား၊ ဘယ္သူ႕တာ၀န္လည္း?  ငါ့တာ၀န္ မဟုတ္ရင္ ျပီးတာပါပဲေလ။  ငါဟာ တိုးတက္မႈ႕ရဲ႕ သစ္သီးေတြကိုသာ စားသံုးဖို႕ ေမြးဖြားလာတာ။  မေနႏုိင္သူေတြသာ ေပးဆပ္ၾကမေပါ့။  တန္ရာတန္ေၾကးရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈ႕ကို ငါတို႕ သေဘာမေပါက္ဘူး။  ငါ့မ်က္ႏွာက အျပံဳးေတြဟာ ငါ့အလုပ္ကို ေရာက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာၾကာေပါ့။  ဒါေပမယ့္ ငါတို႕ေမ့ေနတာဟာ ငါတို႕ရပ္တည္မႈ႕အတြက္ အလုပ္လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို။  ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္ဆိုတာဟာ ၀န္ေဆာင္မႈ႕ တစ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ငါတို႕ေမ့ေနတယ္။  ငါတို႕ သာယာလွတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို လုိခ်င္တယ္။  ငါတို႕ တိုးတက္ေကာင္းမြန္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို လိုအပ္တယ္။  သာယာဖို႕ဆိုတဲ့ ၀ိေသသ ေနာက္မွာ အျပံဳးတစ္ပြင့္လိုအပ္တယ္။  ငါကိုယ္တိုင္က ျပံဳးဖို႕ ေမ့ေလွ်ာ့ေနေတာ့ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း အျပံဳးပြင့္ေတြ ဆိတ္သုန္းေနၾကတာ ဘာဆန္းတုန္း။  ငါ့အလုပ္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ ေဖာက္သည္ေတြဟာ ငါ့ကို ပင္ပန္းေအာင္ ႏွိပ္စက္တဲ့ လူသားေတြ၊  ဒီလို လူသားေတြကို ငါဘာျဖစ္လို႕ ေကာင္းရမွာလဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား၊ ဒါဟာ အမွန္တရားလို႕ ငါယူဆတယ္။  ငါ့ႏွလံုးသားကို ငါ့ကိုယ္တုိင္ မွန္ထဲျပန္ၾကည့္ဖို႕ေမ့ေနတာ ပင့္ကူမွ်င္ေတြေတာင္ တက္ေပါ့။  ငါ့အတြက္… ငါ့ဟာ… ငါေကာင္းဖို႕… နဲ႕ ငါ ငါ ငါ… ငါသည္ အစြယ္ေဖြးေဖြးတို႕ၾကားမွာ မိုးခါးေရေတြ တစ္ရိႈက္မက္မက္ေသာက္လို႕။   ဒီလိုနဲ႕ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးေတြးတဲ့ ငါဟာ အမွားၾကီးကို မွားေနသေပါ့။  တိမ္ညိဳညိဳေတြေအာက္မွာ မိုးေရ ခါးခါးေတြက ရြာလို႕ ေကာင္းတုန္း……….

ဆားပုလင္း ေအာင္ထြဋ္ႏွင့္ နတ္ကေတာ္ပါပု (တဂ္ပိုစ့္) - အပိုင္း ၂

ပထမပိုင္းမွ အဆက္...........

       

     ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုေမာင္သန္႕တစ္ေယာက္မွာ မနက္စာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျပီး ေမာင္ဘၾကိဳင္ျခံေရွ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားခ်ိန္ႏွင့္ တုိက္ဆုိင္ေနရကား “ဟ ဟုတ္ျပီ စင္ကာပူ ပရိုမိုးရွင္းေတြ ခဏထား ဒီသတင္းထူးတယ္” ဆိုျပီး ပိုစ့္အသစ္တင္ရန္ ခပ္သုတ္သုတ္ႏွင့္ သူ႕အိမ္သို႕ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္သြားသည္ကိုကား ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ၄ ေယာက္စလံုး မသိလုိက္ပါေခ်။    
     

ကြ်ႏု္တုိ႕လူစုမွာကား နတ္ရုပ္ၾကီးကို မသြားေသာ ဂ်က္စ္ ႏွင့္ လြင္ျပင္တို႕ေနာက္သို႕ လိုက္ရန္ ျပင္ရေလေတာ့သတည္း။  သို႕ေသာ္ ထိုစံုတြဲမွာ မည္သို႕မည္ပံု ေျခရာေဖ်ာက္သြားသည္မသိ၊ စံပယ္တစ္ပြင့္မွ လြဲ၍ မည္သည့္သဲလြန္စမွ် ရွာမေတြ႕ေတာ့ေခ်။  ထိုသို႕ႏွင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲရွိ အလြန္ နာမည္ၾကီးလွေသာ ေဗဒင္ဆရာမၾကီး ျမေသြးနီထံသို႕ သြားကာ ဂ်က္စ္ႏွင့္ လြင္ျပင္တို႕ မည္သည့္အရပ္သို႕ ထြက္ခြာသြားသည္ကို ေမးျမန္းရေလေတာ့သည္။

          ေဗဒင္ဆရာမၾကီး၏ တြက္ခ်က္ေပးမႈ႕အရ အဆိုပါ စံုတြဲမွာ ဟန္းဂုရြာသုိ႕ တိမ္းေရွာင္သြားသည္ဟု ခန္႕မွန္းေဟာေျပာေပးေလသည္။  ဟန္းဂုရြာမွာ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ေနထုိင္ရာ အရပ္ႏွင့္ လြန္စာမွ ေ၀းရတကား မည္သို႕မည္ပံု သြားရမည္ကို လြန္စြာမွ စဥ္းစားရခက္ေလေတာ့သည္။  သုိ႕ျဖင့္ ညေနလည္းေစာင္းေလျပီျဖစ္ရကား ထူးထူးဆန္းဆန္း အစားအစာမ်ားေရာင္းခ်ေသာ မေခ်ာ ဆိုင္သုိ႕ သြားကာ စားေသာက္ၾကေလေတာ့သည္။

ဆားပုလင္း ေအာင္ထြဋ္ႏွင့္ နတ္ကေတာ္ပါပု (တဂ္ပိုစ့္) - အပိုင္း ၁

          ဤ၀တၱဳၾကီးမွာ လြန္စြာမွ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္၏။ ထို႕အတူ လြန္စြာမွ အံၾသဖြယ္ေကာင္း၏။  ထို႕အတူ ပါ၀င္ပတ္သတ္သူမ်ားလည္း လြန္စြာမ်ားျပား၏။  ထိုအတူ အျဖစ္အပ်က္တို႕မွလည္း လွ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလည္းသြားရကား စာဖတ္သူတို႕ မယံုၾကည္ႏုိင္ေအာင္ အံၾသမွင္သက္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည္ႏွက္ေနသည္။  ထုိသို႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္လွေသာ အျဖစ္အပ်က္ၾကီးကို တစ္သက္လံုး ထိန္းသိမ္းမည္ဟု ကြ်ႏု္ပ္ သံဓိ႒ာန္ခ်ထားေသာ္လည္း ေႏွာင္းလူတို႕ ဤအျဖစ္အပ်က္ကို မသိေတာ့မည္ကို စိုးသျဖင့္ ဤအျဖစ္အပ်က္ၾကီးကို ၀တၱဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ အသက္သြင္းလိုက္ေပေတာ့သည္။ 

******************************************

အလင္းဆုိင္ - အတိုဆံုး ၀တၱဳမ်ား

အလင္းဆုိင္ ၁ - အတိုဆံုး ၀တၱဳမ်ား

          မွန္ခ်င္လည္းမွန္မည္၊ မွားခ်င္လည္းမွားမည္ သို႕ေသာ္ ထိခ်က္က အေတာ္ျပင္းသည္။ ဤမွ်ႏူးညံလွေသာ လက္ကေလးက ထိုမွ်ေလာက္ နာက်င္ေအာင္ျပဳႏုိင္မည္ဟု သူမထင္။  မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းနာတာထက္ အသည္းတစ္ခုလံုး က်င္သြားသည္။  ခ်စ္လြန္းလို႕ လက္ကေလး ကိုင္မိတာကို မင္းလုပ္ရက္တယ္ မိႏြယ္။  ဆယ္ေက်ာ္သက္အသည္း ျဗန္းျဗန္းကြဲတယ္။ ကြဲတဲ့အသဲကို ေဟာ့ဒီ တစ္ခြက္နဲ႕ေဆးမယ္ မိႏြယ္…. မင္း သိပ္ရက္စက္တယ္။

အလင္း ဆုိင္ ၂ - အတုိဆံုး၀တၱဳမ်ား

          ဆိုက္ကားကို ဆိုင္ေရွ႕သို႕ထိုးရက္လိုက္သည္။  ဒီေန႕ ေဖာက္သည္ပါးလွသည္။  အုန္နာေၾကးသြင္းျပီး လက္ထဲမွာ ၁၅၀၀ သာသာ က်န္သည္။ အငယ္ေကာင္ ကေနမေကာင္း။  လမ္းထိပ္ကြမ္းယာဆုိင္က ေဆးတစ္ဖံု၀ယ္လာသည္။  ဒါေလးဆိုရင္ေတာ့ သက္သာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။  ဟိုရက္က၀ယ္ထားေသာ စိမ္းစားငပိႏွင့္ အိမ္ေဘးက အတို႕အျမႈပ္ေလးေတြနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကေန႕ စားေလာက္ေသးပါရဲ႕။  မိုးမိထားေသာေၾကာင့္ တစ္ကုိယ္လံုး တဆစ္ဆစ္ကိုက္ေနသည္။  ျမေမကေတာ့ အိမ္နားက ကုန္စံုဆိုင္မွာ ဆန္ ၂ ဘူးေလာက္ အေၾကြးယူျပီး ထမင္းအိုးတည္ေနေတာ့မည္။  ျပန္ေတာ့မွ ၀င္ေပးေတာ့မည္။  မနက္ျဖန္ဆုိက္ကားဆက္နင္းဖို႕ ဒီကေန႕ သူ ဒါေလးကို မွီ၀ဲမွျဖစ္မည္။  အနာဂတ္ကိုေတြးရင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္းမႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။

သက္တန္႕ရဲ႕ ေလေျပ - အပိုင္း ၁

          “အို….. လွလိုက္တာ” ေလေျပ တိုးတိုးေလး တစ္ေယာက္ထဲ ေျပာေနမိတယ္။  ဒီလို ေကာင္းကင္ယံမွာ သက္တန္႕တစ္ခုေပၚလာတုိင္း ေလေျပ ဒီလို ေျပာေနက်။  သူ႕ကိုလည္း လြမ္းမိသည္။  သူကေတာ့ သူမကို လြမ္းမည္ မလြမ္းမည္ ေလေျပမသိ။ အိမ္ေရွ႕က ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြေပၚမွာ မိုးစက္ကေလးေတြက တြဲလြဲခိုေနၾကသည္။  ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုမွာ ဒီလိုျမင္ခြင္းမ်ိဳးကို ေလျပည္သေဘာက်သည္။  သက္တန္႕ကေတာ့ သေဘာက်မည္မက်မည္ သူမ မသိ။ 

          “ဆရာမေလး လူနာလာတယ္” အိမ္က ေဒၚေအး လာေခၚေတာ့မွ ေတြးလက္စ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး လူနာသြားၾကည့္ေပးလိုက္သည္။  ေလေျပခုေနတဲ့ ရြာကေလးက ေခါင္လွသည္ေတာ့ မဆိုသာ။  တုိက္နယ္ေဆးရံုဆိုတာက ၃ နာရီေလာက္ ကားႏွင့္သြားရသည္။  ဒါေတာင္ လမ္းကေကာင္းဦးမွ။  မိုးတြင္း လမ္းၾကမ္းလွ်င္ သြားရလာရခက္သည္။  တစ္ရြာလံုးမွာ ေလေျပ ေဆးခန္းကေလးတစ္ခုသာရွိသည္။  အေအးမိလွ်င္လည္း ေလေျပ၊ ေျမြကိုက္လည္း ေလေျပ၊ ကေလးေမြးလွ်င္လည္း ေလေျပ အားလံုးေလေျပကိုသာ အားကိုးၾကသည္။  ေလေျပကိုယ္တုိင္ကလည္း ဆရာ၀န္ေပါက္စ။ မည္သို႕ျပင္ျဖစ္ေစ ေဆးခန္းလာသူအားလံုးကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုေပးသည္။  ေက့စ္ၾကီးရင္ေတာ့ တုိက္နယ္ေဆးရံုေလးသို႕သာ သြားရန္ ေဖ်ာင္းဖ်ရသည္။  ရိုးသားေသာ ေတာသူေတာင္သားတို႕ သဘာ၀ ေဆးရံုတက္ရမွာကို ေၾကာက္တတ္ၾကသည္။  သို႕ေသာ္ ေလေျပ ေက်နပ္သည္။  သူတို႕ ဘ၀ေလးေတြကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီေပးရသည္ကို ေလေျပသေဘာက်သည္။ 

ေလလြင့္ငွက္

[အပုိင္း ၁၊ ၂၊ ၃ ကို ေပါင္းျပီး ပိုစ့္တစ္ခုထဲမွာ တင္လိုက္ပါတယ္]

“တီ တီ တီ တီ…”

ဆတ္ကနဲ သူလန္႕ႏုိးသြားသည္။ က်င့္သားရေနေသာ လက္က အလိုလိုပင္ ႏႈိးစက္ကို လွမ္းပိတ္လိုက္မိသည္။ နာရီလက္တံက ၅ နာရီခြဲ ကို ျပေနသည္။ တင္းက်ပ္ေနသည္။ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္တင္းက်ပ္ေနသည္။ ပင့္သက္မွ်င္းမွ်င္း ခ်လိုက္မိသည္။ ႏြမ္းလွ်ေနေသာ ကိုယ္ကို အားယူ၍ အိပ္ယာမွထလိုက္သည္။ ေျခဖ၀ါးႏွစ္ခုအေပၚ တစ္ကုိယ္လံုး၏ အေလးခ်ိန္ က်ေရာက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ပင့္သက္တစ္ခုပါ လိုက္ပါလာသည္။ ထိုအရာကို သတိျပဳမိေသာအခါ စိတ္ပ်က္သည့္အေနျဖင့္ ေနာက္ထပ္ပင့္သက္တစ္ခု ခ်လိုက္မိျပန္သည္။ ႏုိးႏိုးခ်င္း သက္ျပင္း ၃ခါခ်မိေသာ သူ႕အျဖစ္ကို သတိရသြားသည့္အေနျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ လိႈင္းတြန္႔တစ္ခု ျဖတ္သြားသည္။ ဒါဟာ အသက္မပါေသာ အျပံဳးမွန္း သူသိသည္။

ဆိုးေပ - ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္

“ဘာလဲကြ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႕ လူေတြေျပာေျပာေနတာ” ဟု ေမာင္ေမာင္က သာဒြန္းဦးဖက္သို႕ လွည္၍ေမးလုိက္ေလ၏။

ရဲေဘာ္အားလံုးတြင္ သာဒြန္းဦးတစ္ေယာက္သာလွ်င္ အသိအၾကားမ်ားသူျဖစ္၍ သူ႕အားေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေပ၏။ သို႕ေသာ္ သာဒြန္းဦးကား ထိုကိစၥကို စိတ္၀င္စားျခင္းမရွိ။ ထိုကိစၥမွာ ရြာထဲ၌ သာမႈ႕ နာမႈ႕မ်ားတြင္ ဘုရားစကား၊ တရားတစကား မေျပာတတ္သူတို႕ ပါးစပ္အျငိမ္မေနႏုိင္၍ ေျပာေနၾကသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ဟူ၍ ယူဆခဲ့၏။ သို႕ျဖစ္လင္ကစား ထိုအေၾကာင္းကိုသာလွ်င္ လူတကာ အေျပာမ်ားေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ အဓိပၸာယ္ကို သိေအာင္ စံုစမ္းထားမိေလသည္။

သာဒြန္းဦးက “ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕ လူေရြးတာကို ေခၚတာ” ဟု ရွင္းလင္းျပေလ၏ ။

ဆိုးေပသည္ သူတို႕၏စကားကို နားေထာင္ေနရာက “တုိင္းျပည္ကို သမၼတအုပ္ခ်ဳပ္ရတာပဲ မဟုတ္လားလို႕၊ သူ႕ကို ဘယ္သူက လာေရြးေပးရလို႕လဲ” ဟု ၀င္၍ေျပာေလ၏ ။

“သမၼတအုပ္ခ်ဳပ္ရတာလည္း ဟုတ္တာပဲ၊ မအုပ္ခ်ဳပ္ရတာလည္း ဟုတ္တာပဲ”

“မင့္စကား ဘာလဲကြ။ အုပ္ခ်ဳပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ေနာက္ မအုပ္ခ်ဳပ္ရဘူးဆိုလို႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါဦး” ဟု ဆိုးေပက မေက်နပ္သည့္ အမူအရာျဖင့္ ေျပာေလ၏။

“တုိင္းျပည္ကို ရွင္ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏုိင္ငံလည္းရွိတယ္။ သမၼတအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏုိင္ငံလည္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ရွင္ဘုရင္တုိ႕ သမၼတတို႕ေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။ သူ႕ကို ရွင္ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံမွာ နန္းရင္း၀န္၊ သမၼတတအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏုိင္ငံမွာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္လို႕ေခၚတယ္။ သူက အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေနရာ အကူအညီေပးရမယ္။”

“အာနာရွင္ဆိုတဲ့ ဟာမ်ိဳးလား” ဟု ေမာင္ေမာင္က ေမး၏။