S4 or One

          ကုန္ေတာ့မည္။  Starhub ႏွင့္ မိုဘုိင္း ၂ ႏွစ္စာခ်ဳပ္ သက္တမ္း ကုန္ေတာ့မည္။  ပိုက္ဆံ ထပ္ကုန္ေတာ့မည္။  သို႕ေသာ္ ဘာဖုန္း ယူရမွန္း မသိေပ။  ခုသံုးေနတာက HTC sensation ျဖစ္သည္။  Beats ႏွင့္ ေပါင္းျပီးတုန္းက ထုတ္လုိက္တဲ့ ဖုန္း။ beats audio နားၾကပ္ပါလာလို႕ နားၾကပ္ပါ အလကားရတယ္ဆိုျပီး ၀ယ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။  သံုးလို႕ေတာ့ေကာင္းသည္။  မေကာင္းသည္မွာ Battery ျဖစ္သည္။  ဂိမ္းေဆာ့လိုက္လွ်င္ ပူတက္လာသည္။  ဘက္ထရီက ျပိဳက္ကနဲ ကုန္သြားသည္။  3G ပင္ ေကာင္းေကာင္းမဖြင့္ရဲ သေလာက္ျဖစ္ေနသည္။   ထို႕ေၾကာင့္ ဂိမ္းေဆာ့ဖို႕၊ တို႕တိ တို႕တိေတြ ကလိဖို႕အတြက္ iPod တစ္လံုးထပ္၀ယ္ထားသည္။  Apple store ႏွင့္ Android Market ႏွစ္ခုမွာ တခ်ိဳ႕ App ေတြက အလကားရတာခ်င္း မတူ။  တစ္ခါတစ္ေလ ဟိုဘက္က Free ျဖစ္ျပီး ဒီဘက္မွာ ပိုက္ဆံေပးခ်င္ ေပးရသည္။ 

 ေနာက္တစ္ခုဆိုးတာက သေဘၤာက်င္းထဲက သံမႈန္ေတြက speaker ရဲ႕ သံလိုက္ထဲကို ၀င္၀င္သြားျခင္းျဖစ္သည္။  သံလိုက္တံုးႏွင့္ သံမႈန္႕ေတြကို ျပန္ျပန္ဆြဲထုတ္ျပီး သန္႕ရွင္းေရးလုပ္သည္။  ၾကာလာေတာ့ အသံက နဲနဲ အက္တက္တက္ျဖစ္ခ်င္လာသည္။  သူ႕တင္မဟုတ္ တစ္ျခား ဖုန္းေတြလည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္း။  ရႈ႕မျငီးကေတာ့ သူ႕ အုိင္ 5 ႏွင့္ သူျငိမ္ေနသည္။  သို႕ေသာ္ ဘက္ထရီ သိပ္မခံဟု ေျပာသည္။  အိုင္ဖုန္းကေတာ့ သိပ္ျပီး မသံုးခ်င္လွ။  ပါးလြန္းျပီး၊ ေပါ့လြန္းအားၾကီးေနသည္။   ဖုန္းႏွင့္မတူေတာ့။  ဘာမွန္းမသိ။ 

အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ေနရင္ ဦးေႏွာက္ေဆးဖို႕ေပါ့ ၁၄

အင္တာနက္မွာ ေတြ႕သမွ် စိတ္အပန္းေျဖစရာပံုေလးေတြကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္......  စိတ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနသူမ်ား လက္ေျပလက္ေပ်ာက္ ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစေသာ၀္.....

ရယ္ေသာသူသည္ အသက္ရွည္၏     

ရုပ္ရွင္ ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ လူတင္မက ေခြးေရာ၊ ေၾကာင္ေရာ၊ ၾကြက္ေရာ အကုန္ေၾကာက္ေလသတည္း...

ဆုိင္ကယ္

          ခုရက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ့္ကို အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။  ရႈပ္သည္မွာ အလုပ္မွာ မဟုတ္။  အလုပ္နားျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ရင္ ရႈပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။  ဘာရႈပ္လဲဆိုေတာ့ စကၠဴေတြႏွင့္ ရႈပ္ေနသည္။  ဆုိင္ကယ္ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။  ပထမ A4 size စကၠဴကို ညွပ္ျပီး လုပ္သည္။  ျပီးခါနီးေတာ့မွ သန္႕ရွင္းေရး ကအခန္းထဲ၀င္ျပီးေတာ့ ေခါက္ထားတဲ့ ဆုိင္ကယ္ အပုိင္းကေလးေတြကို လႊတ္ပစ္သည္။

          မတတ္ႏုိင္၊  ေသခ်ာမွ မသိမ္းခဲ့ပဲကိုး….  A3 size စကၠဴႏွင့္ Print ထပ္ထုတ္ျပီးေတာ့ ဆုိင္ကယ္ထပ္လုပ္သည္။  ၄ ရက္ေလာက္ ရံုးကျပန္တုိင္း မရပ္မနား လုပ္လုိက္သည္။  ဘေလာ့ဂ္ထဲကိုလဲ မ၀င္ျဖစ္။  ခုေတာ့ ဆုိင္ကယ္ျပီးျပီ ျဖစ္သည္။  ေဟာဒီမွာ….

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဥစၥာေစာင့္ တစ္ကယ္ရွိတာလား ၃

          ဥစၥာေစာင့္ တကယ္ရွိမရွိကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မေျပာတတ္။  အရင္အပိုင္း ၁ ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေမရဲ႕ ေဆးခန္းမွာ ျဖစ္သြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးကို ေရးထားတာ။  ခုအပိုင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေဖရဲ႕ ဇာတိျမိဳ႕ကေလး ကန္ၾကီးေဒါင့္ျမိဳ႕က အေၾကာင္းေလး။  ကန္ၾကီးေဒါင့္ဆိုတာက ပုသိမ္ကေနဆိုရင္ ၁၈ မုိင္ေလာက္ဆိုေတာ့ နာရီ၀က္ ၁ နာရီေလာက္ ကားေမာင္းသြားရင္ေရာက္တယ္။  အရင္တုန္းက ကားလမ္းေတြသိပ္ျပီးေတာ့ မေပါက္ေသးေတာ့ ကန္ၾကီးေဒါင့္နားက ဘဲကရက္၊ ေဒါင့္ၾကီး၊ ကံကုန္း၊ ဖားစီကြင္း စတဲ့ စတဲ့ ရြာကေလးေတြက ကန္ၾကီးေဒါင့္ကိုပဲ အားထားေနရတာ။  ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကန္ၾကီးေဒါင့္က ျမစ္ကမ္းေဘးက ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕ကေလးလို ျဖစ္ေနေတာ့ ေရလမ္းက အဓိကပဲ။  အနီးအနားကရြာေတြက စပါးေပၚခ်ိန္ဆိုရင္ စက္ေလွေတြနဲ႕ လာျပီးေတာ့ စပါးလာအပ္ၾက၊ ၾကိတ္ၾက၊ ရလာတဲ့ ေငြစေလးေတြနဲ႕ ငရုပ္၊ ၾကက္သြန္ စတဲ့ ကုန္စိမ္းေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ အ၀တ္အစားေတြျဖစ္ျဖစ္ ကန္ၾကီးေဒါင့္မွာပဲ လာျပီး ၀ယ္ၾကတာ။  ခုက်ေတာ့ ကားလမ္းေတြေပါက္လာျပီဆိုေတာ့ ကန္ၾကီးေဒါင့္ျမိဳ႕လဲ အရင္ေလာက္ သိပ္ျပီး စည္စည္ကားကားမရွိေတာ့ပါဘူး။  အဲ.. စကားမစပ္ ေမာ္ဒယ္ ေခ်ာရတနာ ကလည္း ကန္ၾကီးေဒါင့္ ဇာတိပဲ။

          ကန္ၾကီးေဒါင့္ေရာက္ရင္ ေလာကမွန္ကူ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီေတာ္ ရွိမယ္။  ပုဂံေခတ္က ပံုစံကို ယူျပီးေတာ့ ေဆာက္ထားတဲ့ ေစတီေတာ္။  ေစတီေတာ္ထဲမွာ ေရႊ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတာနာေတြနဲ႕ ပူေဇာ္ထားတဲ့ ဆင္းတုေတာ္ ရွိတယ္။  ပြဲေတာ္ရက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အပူေဇာ္ခံပါတယ္။  အနီးကပ္ ၾကည့္လို႕လဲရတယ္။ ဒီ ေစတီေတာ္ကို တည္တုန္းက ထူးထူးျခားျခားေလးေတြေတာ့ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။  ဒါကေတာ့ သိုက္ေမာင္ႏွမ ဇာတ္လမ္းပဲ။  ေစတီေတာ္ကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပီးေတာ့ တည္ထားခဲ့တာက အခု ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားျပီးတဲ့ ကန္ၾကီးေဒါင့္ဆရာေတာ္ၾကီး။  ေစတီေတာ္ၾကီးနဲ႕ ကပ္ရပ္မွာက မဂၤလာရာမ ေက်ာင္းတိုက္ရွိတယ္။  ပရိယတၱိစာေပေတြကို သင္ၾကားပို႕ခ်ေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းတုိက္။  ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးကလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ထည္၀ါတဲ့ မွန္စီေရႊခ် ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး။  သၾကၤန္တုိ႕၊ အခါၾကီး ရက္ၾကီးေတြဆိုရင္ မိုးကုတ္၀ိပႆနာတရားစခန္းဖြင့္တယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ရွင္ျပဳ နားသ မဂၤလာပြဲေတြလဲ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ကလူေတြ လာျပီးေတာ့ စုေပါင္းရွင္ျပဳ ပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္။  ေနာက္ျပီး ႏွစ္တုိင္း ဘုရားပြဲရွိတယ္။  ဘုရားပြဲေတာ္ဆိုရင္ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းသေပါ့။  ဇာတ္ပြဲ၊ စားေသာက္ဆုိင္တန္းေတြ၊ ေဒသထြက္ ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြ.. စသည္ စသည္ျဖင့္။

ပိုင္

          စက္၀ိုင္းတစ္ခုရဲ႕ ပိုင္ ဆိုတာက ၂၂ ကိုတည္ ၇ နဲ႕စား အဲ့ဒါပိုင္၊  ၃.၁၄၁၅၉ ဆိုျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သင္ခဲ့ရတာပဲ။  ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီ တန္ဖိုးရလာလဲ၊  Pi (သို႕) π  (သို႕) ပိုင္ လို႕ေခၚတဲ့ အဓိပၸာယ္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာကို မသိခဲ့တာ။  ဆရာေတြကို ေမးဖို႕ၾကံတုိင္း တစ္ျခား အခန္းေတြေရာက္ေရာက္သြားတာနဲ႕ ပိုင္ အေၾကာင္းကို မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။  ေနာက္ပိုင္း အင္တာနက္ေပၚလာေတာ့မွ ပိုင္အေၾကာင္းကို နဲနဲပါးပါး သိလာရေတာ့တယ္။

          ပုိင္ ဆိုတာ စက္၀ိုင္းတစ္ခုရဲ႕ အခ်င္း (diameter) နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ စက္၀န္း (circumference) ရဲ႕ အခ်ိဳးကို ပိုင္လို႕ေခၚတာ။  စက္၀ိုင္း ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး၊ ဘယ္ေလာက္ေသးေသး ဒီအခ်ိဳးဟာ ေျပာင္းလဲမသြားပါဘူး။  ဒါကိုေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက သိခဲ့တယ္။  ဒါေပမယ့္ စက္၀ိုင္းရဲ႕ အခ်င္း (diameter) နဲ႕ စက္၀န္း (circumference) ကို ဘယ္လို အခ်ိဳးခ်သလဲဆိုတာက စဥ္းစားစရာ ျပႆနာတစ္ခု။  အဲဒါကို ျမင္သာေအာင္ ေဟာဒီ ပံုေလးကို ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။

ဂဏမ္း မတူေသာ စတုိင္မ်ား

             YouTube မွာ ေလွ်ာက္ေမႊရင္းနဲ႕ PSY ရဲ႕ Gangnam Style ကို မူကြဲေလးေတြနဲ႕ Solo cover လုပ္ထားတာေလးေတြကို သေဘာက်လို႕ တင္လိုက္ပါတယ္....

ပထမဆံုး Cover က Steph Micayle ရဲ႕ solo...  နားေထာင္လို႕ေကာင္း၏

Shanghai Zoo

          ျပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕က ရွန္ဟုိင္းကို ေနာက္တစ္ေက်ာ့ ျပန္သြားျဖစ္တယ္။  ပန္ဒါၾကည့္ခ်င္လို႕…  ပန္ဒါကို အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး။  ရွန္ဟိုင္းမွာ ေနတာမဟုတ္ဘူးလား ဆိုေတာ့ အင္းဟုတ္တယ္… ဒါေပမယ့္ သေဘၤာက်င္းက ရွန္ဟုိင္းကေန တစ္နာရီေလာက္သြားရတဲ့ ခ်န္ရွင္းဆိုတဲ့ ကြ်န္းေလးေပၚမွာဆိုေတာ့ အဲဒီကြ်န္းေပၚက ဟိုတယ္မွာပဲ အေနမ်ားတယ္။  စေနေန႕ဆိုရင္ေတာ့ ရွန္ဟိုင္းဘက္ကိုသြားျပီး ညစာစား ျဖစ္တယ္။  ကြ်န္းေပၚမွာက သေဘၤာက်င္းကလြဲျပီးေတာ့ က်န္တာဘာမွ ရွိသည္မဟုတ္။  ပ်င္းစရာေကာင္းသည္။  ပံုမွန္ဆိုရင္ စေနေန႕ည ျပန္လာျဖစ္ေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ရွန္ဟိုင္းမွာ တစ္ည အိပ္ျဖစ္လိုက္သည္။ 

          ညစာကေတာ့ KAAB ဆိုတဲ့ XinTianDi(French quarter) က Grill ဆိုင္မွာ စားျဖစ္သည္။  ဒီဆုိင္က Beef Steak ေကာင္းသည္။  ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီနားက Rendezvous Bar မွာ Live Band နားေထာင္လို႕ေကာင္းသည္။  ထို႕ေၾကာင့္ သြားနားေထာင္ျဖစ္သည္။  ေနာက္တစ္ေန႕ေတာ့ Zoo ကိုသြားျဖစ္သည္။  Metro လိုင္း ၁၀ကို Nanjing West Station ကေနစီးသြားျပီး Shanghai Zoo Station မွာ ဆင္းလိုက္လွ်င္ ရွန္ဟိုင္း တရိစၦာန္ဥယ်ာဥ္သို႕ေရာက္ေလ၏။  ၀င္ေၾကး ယြမ္ ၄၀ ျဖစ္သည္။  ေက်ာပိုးအိတ္ကို customer service မွာအပ္သည္။  ၂ ယြမ္ ေပးရသည္။  ပန္ဒါ… ပန္ဒါ  ၾကည့္ခ်င္သည္မွာ ပန္ဒါျဖစ္သည္။  ပန္ဒါက zoo ရဲ႕ အလည္ေလာက္မွာရွိသည္။  တရိစၦာန္ရံုေရာက္ေတာ့ တိရိစၦာန္ေတြျမင္ရသည္ေပါ့….  အင္း… အဲ့ဒါ ဓာတ္ပံုေလးေတြ တင္လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ 

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေဘဂ်င္းအပိုင္းအစမ်ား ၄

          ေဘဂ်င္းေရာက္ရင္ေတာ့ ပီကင္းဘဲကင္စားျဖစ္ေအာင္ စားရမည္ဟုဆိုျပန္သည္။  ထို႕ေၾကာင့္ ပီကင္းဘဲကင္ဆိုင္ ခ်ီတက္ၾကသည္။  ဆိုင္ေရွ႕မွာ စားဖိုမႈး ဘဲရုပ္က လက္ယပ္ေခၚေနသည္။  ဒီ ဘဲကင္ဆိုင္ကေတာ့ နာမည္အၾကီးဆံုးပဲဟု တစ္ေယာက္ကေျပာသည္။  ဘာေတြ နာမည္ၾကီးသည္ေတာ့မသိ။  အထဲေရာက္ေတာ့ စင္ျမင့္တစ္ေနရာမွာ တစ္မ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳး ျပေနၾကသည္။  မ်က္လွည့္လဲပါ၏၊  ရုပ္ေသးလဲပါ၏၊  ေမ်ာ့လိုမ်ိဳး ခႏၶာကိုယ္ တြန္႕လိမ္ေသာ ျပကြက္လဲပါ၏။  လြတ္သြားသည္မွာ မ်က္ႏွာဖံုး ေျပာင္းသည့္ show ပြဲျဖစ္သည္။  “သုိင္းမင္းသားႏွင့္ နတ္ကလွ်ာ”  ဇာတ္ကားထဲက နာမည္မမွတ္မိေတာ့ေသာ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ၾကီးလိုပင္ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားကို ရႊပ္ကနဲ ရႊပ္ကနဲ ဖလပ္၊ ဖလပ္ ေနေအာင္ ေျပာင္းႏုိင္သည္ဟုဆိုသည္။  ဘယ္လိုေျပာင္းသည္ေတာ့မသိ။  ျမင္လဲ မျမင္ဖူး၊  ပြဲကလဲ လြတ္သြားေသာေၾကာင့္ သူမ်ားေျပာသမွ်  ေၾသာ္…. ဟုပင္ ဆိုႏုိင္သည္။  သို႕ေသာ္ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲက သိခ်င္သည္။  သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ နံရံမွာခ်ိတ္ထားေသာ မ်က္ႏွာဖံုးကို ယူတပ္ၾကည့္သည္။  သစ္သားမ်က္ႏွာဖံုးၾကီးျဖစ္သည္။  ဒါကို ဘယ္လိုမ်ား ဖလပ္ ဖလပ္ေနေအာင္ ေျပာင္းႏုိင္ပါသနည္း?  သူနည္း သူ႕ဟန္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။  သစ္သားလဲ သံုးခ်င္မွ သံုးလိမ့္မည္ထင္သည္။  

ဟာသတုိေလးမ်ား ၁၀

ေကာင္းမႈ႕ေတာ့ လုပ္ခဲ့တယ္ 

          စိန္႕ပီတာသည္ ပုလဲတံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည္။  လူငယ္တစ္ေယာက္ေလွ်ာက္လာသည္။ 

“သူငယ္ သင္လူ႕ျပည္မွာတုန္းက ဘာကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕ေတြ လုပ္ခဲ့လဲ?”

“အင္း…. ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေတာ့ သတိရတယ္… ကြ်န္ေတာ္ခရီးသြားတုန္းကေပါ့။  လမ္းမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ို လူဆိုးေတြ ၀ိုင္ျပီးေတာ့ ေႏွာက္ယွက္ေနၾကတာ။  ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲ့ဒီလူဆိုးေတြဆီေလွ်ာက္သြားတယ္။  ေကာင္မေလးကို လႊတ္ဖို႕ေျပာတယ္။  အံမယ္.. ဒီေကာင္ေတြက ဂရုေတာင္ မစိုက္ဘူး။  ဒါနဲ႕ အဲ့ဒီ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ဆီကိုသြားျပီးေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို လက္သီးနဲ႕ထိုးပစ္လိုက္တယ္။  ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္ရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ကို ကန္ျပီးေတာ့ လွဲပစ္လိုက္တယ္။  ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္ကို နားရြက္ဆြဲျပီးေတာ့ ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႕ ေကာင္မေလးကို လႊတ္လိုက္လို႕ ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလားလို႕” ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။

စိန္႕ပီတာ ထိုသူငယ္ကို အေတာ္ေလးစားသြားသည္

“အင္းျပီးေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးတုန္း ဆက္ပါဦး”

“အင္း ျပီးေတာ့ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီကို ေရာက္လာတာပဲေလ”

အရံႈးေပးပါျပီ

          သေဘၤာတစ္စီးေပၚတြင္ျဖစ္သည္။  မ်က္လွည့္သမားတစ္ေယာက္သည္ မ်က္လွည့္ျပကြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ခင္းက်င္းျပသေနသည္။  ၾကာလာေလေသာ္ ကပၸတိန္ေမြးထားေသာ ၾကက္တူေရြးမွာ မ်က္လွည့္ဆရာ၏ ျပကြက္မ်ားကို သိရွိလာ၏။ 

          “ေဟာ.. ဦးထုပ္က တစ္ျခားဦးထုပ္နဲဲ႕ လဲလိုက္တာ….”

          “အဲဒီ စားပြဲေအာက္မွာ ပန္းေတြကို ဖြက္ထားတာ….”

          “ေဟာ ေဟာ… ဖဲခ်ပ္ေတြကို လက္ထဲကေန လႊတ္ခ်လိုက္ျပီ…”

စသည္ျဖင့္ မ်က္လွည့္ဆရာ၏ လွည့္ကြက္ေတြအားလံုးကို ပြဲတုိင္းမွာ ေဘးနားကေန ေအာ္ေနသည္။  ဤသို႕ႏွင့္ ပြဲပ်က္သည့္ေန႕မွာလည္း မနည္းမေနာ။

          ဒီလိုႏွင့္ တေန႕ေတာ့ သေဘၤာေမွာက္သည္။  မ်က္လွည္ဆရာလဲ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကေလးကို ဖက္ျပီး ပင္လယ္ထဲေမ်ာေနသည္။  ၾကက္တူေရြးကေတာ့ သူ႕ေဘးမွာ ပါလာသည္။  ဒီလိုႏွင့္ ပင္လယ္ထဲမွာ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္…..။  ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကက္တူေရြးက မ်က္လွည့္ဆရာကိုေျပာသည္….

          “ကဲ.. က်ဳပ္အရံႈးေပးပါျပီဗ်ာ….  သေဘၤာကို ဘယ္လိုဖြက္လိုက္သလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပ”

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေဘဂ်င္းအပုိင္းအစမ်ား ၃

          တရုတ္ျပည္ေရာက္လွ်င္ မဟာတံတုိင္း မတက္မိျခင္းမွာ ၾကီးစြာေသာ ဆံုးရံႈးမႈ႕ျဖစ္သည္ဟု တရုတ္ တစ္ေယာက္ကေျပာသည္။  မင္းေရာ တက္ျပီးျပီလား ေမးေတာ့ ဟင့္အင္း တဲ့။  ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕ေန႕ေပါ့လို႕ ျပန္ေျပာသည္။  ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဟာ တံတုိင္းကို တက္ျဖစ္သည္။  ေဘဂ်င္းကေန ဆိုလွ်င္ မဟာတံတုိင္းကို ေနရာႏွစ္ခုမွ တက္ႏုိင္သည္။  တစ္ခုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္ျပင္ထားသည့္ မဟာတံတုိင္း ျဖစ္သည္။  ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေရွးေဟာင္းအတိုင္းကို ထိန္းသိမ္းထားသတဲ့။  ကလင္တန္ တို႕ဘာတို႕က မဟာတံတုိင္း အေဟာင္းကို တက္သတဲ့။  ဘယ္တံတုိင္းကို တက္ခ်င္လဲေမးေတာ့ လူနည္းတဲ့ ေနရာသြားမယ္ဆိုျပီး တံတုိင္း အေဟာင္းဘက္ကို ဦးလွည့္ျဖစ္သည္။

          ေဘဂ်င္းျမိဳ႕ထဲကေန ၁ နာရီခြဲ ၂နာရီေလာက္ ေမာင္းသြားရသည္။  ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘာရယ္မသိ က်ိဳက္ထီးရိုးကို သြားသတိရမိသည္။  အမွတ္တရပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေတြက ေတာင္တက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီး။  မဟာတံတုိင္းေပၚမွာေတာ့ ေရခဲေနျပီ။  Cable Car ေတြရွိသည္။  ေကာ္ဖီက လက္တစ္ဖက္၊ ကင္မရာက တစ္ဖက္၊ Cable car က ယိမ္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ ေမွာက္ျခင္းႏွင့္ အဆံုးသတ္သည္။ 

ဖန္ခြက္

          တခါတေလက်ေတာ့ ဖန္ခြက္နဲ႕ စကားေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပတယ္။  တခါတေလေတာ့ ဖန္ခြက္နဲ႕ စကားေျပာရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။  ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္။  ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေျပာ… သူကနားေထာင္တယ္။  ဒီအတြက္ တစ္ခါမွ ပ်င္းရိတယ္မွရွိဘူး။  အျမဲတမ္း လတ္ဆတ္ေနတယ္၊  မၾကိဳက္ရင္ ဖန္ခြက္အသစ္တစ္ခြက္ လဲလိုက္ဖို႕ပဲ။  ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုျပီးသြားတုိင္းမွာ ဖန္ခြက္ အသစ္တစ္ခြက္ လဲလိုက္ဖို႕ပဲ။  ဒီအတြက္ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ လုပ္ေနစရာမလိုဘူး။ 

ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ကို စကားေျပာေနရတာနဲ႕ မတူတဲ့ အခ်က္ပဲ။  လူေတြက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။  ဖန္ခြက္ တစ္ခြက္လိုမ်ိဳး အလွဲအလွယ္လုပ္လို႕မရဘူး။  ေနာက္ျပီးေတာ့ သူတို႕ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ နားေထာင္ေပးရတာမ်ိဳးလဲ ရွိေသးတယ္။  ႏြားေပ်ာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္၊  ဇာတ္ပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ပါခ်င္ပါမယ္၊  သမုိင္းထဲက ေန႕စြဲေတြကို ရြတ္ခ်င္ရြတ္ေနဦးမယ္၊  တခါတေလ အလုိက္သင့္ နားေထာင္ေပးရတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ ေရာက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခု။  ဒီလိုေနရာေတြက်ေတာ့ ဖန္ခြက္ေတြနဲ႕ ဆက္ဆံရတာ အမ်ားၾကီး ေနသာထုိင္သာ ရွိတယ္။

ဖန္ခြက္မွာလဲ သူ႕ရာဇ၀င္နဲ႕ သူေတာ့ ရွိတာပဲ… ဒါေပမယ့္ သိပ္ျပီးေတာ့  ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္ဖို႕ရာ သိပ္မရွိဘူး။  ဖန္ခြက္တစ္လံုးဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ျပီးေတာ့ အလုပ္သေဘာ ဆက္ဆံဖူးတာရွိဖူးမယ္။  ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ ဒီလိုနဲ႕ သူ ကြဲရွသြားတဲ့တစ္ေန႕ဟာ သူ႕ဘ၀ ဆံုးခန္းသတ္သြားတဲ့ေန႕ပဲ။  သူ႕ေနရာမွာ တစ္ျခား ဖန္ခြက္တစ္လံုးက ဆက္လက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနဦးမွာပဲ။ 

အေရွ႕တုိင္းဖန္ခြက္နဲ႕ အေနာက္တိုင္း ဖန္ခြက္ ဘာကြာျခားလဲေတာ့ မသိဘူး။  ဖန္ခြက္ဟာ ဖန္ခြက္ပဲေပါ့။  ဒါေပမဲ့ အေရွ႕တုိင္းက မိန္းကေလးေတြနဲ႕ အေနာက္တုိင္းက မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ကြာခ်င္ကြာမွေပါ့။  ဂ်ပန္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ တရုတ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘား မွာ သြားထုိင္ရင္ သူတို႕က ခင္ဗ်ားေဘးမွာ လာထုိင္ေပးမယ္။  ခင္ဗ်ား ေျပာသမွ် သူတို႕နားေထာင္မယ္။  ဒီအတြက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက သူတို႕ေသာက္သမွ် ရွင္းေပးရဦးမယ္။  That’s the deal.  ဖန္ခြက္ေတြက်ေတာ့ သူတို႕အတြက္ တိက်တဲ့ ေစ်းႏႈန္းရွိျပီးသား။  ကိုယ္ၾကိဳက္တာမွာျပီး ေငြေပးေျခလိုက္ရံုပဲ။  သိပ္ျပီး ထူးထူးေထြေထြ ရွိလွတယ္ မဟုတ္ဘူး။

ႏွင္းေ၀တဲ့ ႏွစ္ကူး

           ႏွစ္ကူးဆိုသည္မွာ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကို ဆိုလိုသည္။  “တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ဘယ္က စတယ္” ဆိုတဲ့ပိုစ့္ေလးကို မႏွစ္က တင္ျဖစ္သည္။  စိတ္၀င္စားသူမ်ား ကလစ္ႏွိပ္ျပီး ဖတ္ၾကည့္ပါ။  ဘာလိုလိုႏွင့္ ခ်ိနေခၚ ကာေ႒းေခၚ စီလုတ္ျပည္ၾကီးတြင္ ႏွစ္သစ္ကူးရသည္မွာ ခုဆိုလွ်င္ ၃ ႏွစ္ရွိေပျပီ။   “ကုန္စီး… ကုန္စီး…. ကုန္စီးနီရာ… ကုန္စီး… ကုန္စီး… ကုန္စီး..နီ” ဆိုျပီးေတာ့ လမ္းေတြမွာ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ၾကသည္။  ကုန္းစီးဖားခ်ိဳင္ဆိုျပီးေတာ့ လူေတြ႕လွ်င္ “မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ကူးပါ” ဆိုျပီး ႏႈတ္မဆက္ေလႏွင့္ “အမ္ေပါင္း နားလိုင္” ဆိုျပီးေမးသည္။  အမ္ေပါင္းကေတာ့ ဘယ္နားမွာေနမွန္းမသိ။  လူေတြ႕တုိင္း အမ္ေပါင္း ေပးရလွ်င္ ေသရခ်ည့္။

          ဟိုနား ဒီနား ဘယ္သြားသြား တေဖာင္းေဖာင္း ေဖာက္လိုက္တဲ့ ေဗ်ာက္အိုးေတြမွ ေသာက္ေသာက္လဲ။  တစ္ခါတစ္ေလ ညအိပ္ေကာင္းေနတုန္း အုန္းဒိုင္းဆိုျပီး ဆူညံေနလို႕ လန္႕ႏုိးရတဲ့ ညေတြလဲ ရွိရဲ႕။  ႏွစ္သစ္ကူးဆိုသည္မွာ စီလုတ္ျပည္ၾကီးမွာေတာ့ အလြန္အေရးၾကီးတဲ့ ပြဲေတာ္ၾကီး။  အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က မိသားစုေတြ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျပန္လည္ဆံုစည္းရတဲ့ အခ်ိန္။  တရုတ္ စေတာ့ ေစ်းကြက္မွာ ၁၁ လပဲ အလုပ္လုပ္သည္။  ေဖေဖာ္၀ါရီ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ဆိုလွ်င္ စေတာ့ ေစ်းကြက္ မွာ ျမားဦးက ေအာက္ေျခထိလုနီး။ 

အံေရာေသာ၀္…ႏုိင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ား

ျပင္သစ္ ႏုိင္ငံရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ ပါရီ (Paris) မွာေတာ့ ယခုအခါ ပ်ိဳပ်ိဳေမတို႕အတြက္ သတင္းေကာင္း ဥပေဒကို ျပင္ဆင္မြန္းမံလိုက္ပါျပီ။  ဒီ ဥပေဒကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ တရား၀င္ ေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္ဆင္ခြင့္ ရပါျပီတဲ့။  ၂၁၄ ႏွစ္ၾကာ တားျမစ္ထားတဲ့ ဥပေဒကို ၁၇၉၉ ခုႏွစ္မွာ စတင္ျပ႒ာန္းခဲ့တာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ေဘာင္းဘီရွည္၀တ္ဆင္ခ်င္ရင္ ရဲအရာရွိဆီမွာ အထူးခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရယူရမယ္လို႕ ဆိုထားတာပါ။  ၁၈၉၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အကယ္၍ အမ်ိဳးသမီးဟာ ျမင္းဇက္ၾကိဳးကို ကုိင္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္ဆင္ခြင့္ရမယ္ လို႕ ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။  ၁၉၀၉ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဒီဥပေဒကို ထပ္မံျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။  ဒါကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ စက္ဘီးစီးနင္းေနတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ စက္ဘီးဂိုက္ကို ကိုင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာဆိုရင္ ေဘာင္းဘီ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ၀တ္ဆင္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာပါ။  ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေယာက်္ားမ်ားနည္းတူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရး ရလာေတာ့ ဒီဥပေဒ ဟာ မ်က္ေစ့စပါးေမႊးစူးစရာျဖစ္လာပါတယ္။  ခုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ၀န္ၾကီးက အမ်ိဳးသမီးေတြကို တရား၀င္ ေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္ဆင္ခြင့္ေပးလိုက္ပါျပီ။  ဒါေပမယ့္ ခြ်င္းခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။  ေခတ္မမီေတာ့တဲ့၊  ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားအျမင္မသင့္ေလွ်ာ္တဲ့ ေဘာင္းဘီရွည္မ်ိဳးကိုေတာ့ ၀တ္ဆင္ခြင့္ မရွိပါဘူးတဲ့။  ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့ အကြ်န္လဲ မေလွ်ာက္တတ္။

CA0162

CA0162 ဆိုတာက ခ်န္ပန္ဇီ ေမ်ာက္ကေလးရဲ႕ နာမည္ပါ။  သူ႕ဘ၀က တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဘ၀တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။  ၁၀ ရက္သားအရြယ္ကေလးမွာပဲ သူ႕မိခင္လက္ထဲကေန စမ္းသပ္ခန္းထဲကို ေရႊ႕ေျပာင္းခံခဲ့ရတယ္။  အဲဒီ သိပၸံစမ္းသပ္ခန္းထဲမွာပဲ သူဟာ ကူညီရာမဲ့ စမ္းသပ္မႈ႕မ်ိဳးစံုကို ခံခဲ့ရတယ္။  ရင္ၾကပ္ပန္းနာေဆးေတြ၊ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေတြ စသည္ စသည္အားျဖင့္ ေဆးမ်ိဳးစံုစမ္းသပ္ဖို႕ရာ သူ႕ကိုယ္ထဲကို ထုိးသြင္းျခင္းခံခဲ့ရတယ္။  ဒီလိုနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ အသည္းဟာလည္း ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးကို ထိခိုက္ခဲ့ရပါတယ္။  သူ႕ရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာ စမ္းသပ္ခန္းကေနျပီးေတာ့ CA0162 ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို ေဆးမွင္ထိုးထားပါတယ္။

အလုပ္ထဲမွာ ဒီလိုရွိတယ္ (၂)

          သူ႕အရပ္နဲ႕ သူ႕ဇာတ္ ဆိုသလို ေနရာေဒသေလးေတြနဲ႕ ပါတ္သတ္ျပီးေတာ့ အစြဲအလမ္းေလးေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။   တရုတ္ျပည္က တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာလည္း ဒီလို အစြဲေလးေတြကို ေတြ႕ရတတ္တာပဲ။ 

အခါေတာ္ေပး နတ္ေရးငယ္ငင္

          ကြ်န္ေတာ့္ အရင္အလုပ္ကထြက္ျပီးေတာ့ Owner ဘက္က Representative အျဖစ္ေျပာင္းလုပ္ျဖစ္တယ္။  အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီးေတာ့ တရုတ္ဘက္ကို ေရာက္သြားတာပဲ။  ပထမဆံုးစေရာက္သြားတာက Keppel Nantong ဆိုတဲ့ သေဘၤာက်င္း။  စလံုးကေန အခြဲဖြင့္ထားတဲ့ က်င္းပါ။  အရင္ အဲဒီ ပေရာဂ်က္ရဲ႕ Owner Rep. ေတြကလည္း ျမန္မာေတြပဲ။  ေနာက္ အဲဒီအကိုက အလုပ္ေနာက္တစ္ခုကို ေရႊ႕သြားေတာ့ သူ႕ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္က လူစား၀င္တာ။  အဲဒီက်င္းမွာ သေဘၤာ ၆စီး ေဆာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္။  တရုတ္စေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးသေဘၤာက ေရခ်ဖို႕လုပ္ေနျပီ။ 

          အဲဒီမွာ ျပႆနာက စတာပဲ။  သေဘၤာက ေရခ်လို႕ကို လံုး၀မရတာ။  Launching Rail ကရုရွားေတြ သေဘၤာေရခ်တဲ့ပံုစံမ်ိဳးေဆာက္ထားတာ။  ရထားသံလမ္းလို လမ္းႏွစ္လမ္းေျပးထားမယ္။  ျပီးရင္ သေဘၤာကို သံလမ္းအေပၚမွာ ဘီးေတြဆင္ထားတဲ့ Skid ေပၚတင္ထားမယ္။  ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီ Skid ကို Winch နဲ႕တြဲျပီး ေရထဲကို ေလွ်ာသြားတဲ့ သံလမ္းအတိုင္း တျဖည္းျဖည္းဆြဲယူသြားျပီး ေရတက္ခ်ိန္ကိုေစာင့္၊  ေရတက္လို႕ သေဘၤာၾကြတက္လာရင္ ဒါျပီးျပီေပါ့။  ဒါေပမယ့္ အဲဒီတစ္ေခါက္က ေတာ္ေတာ့္ကို ျပႆနာတက္တာ။  ဆြဲခ်လိုက္ လမ္းမွာ ဂ်မ္းျဖစ္လိုက္၊ ျပန္ဆြဲတင္လိုက္။  ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရခ်ျပန္ေတာ့လည္း ေရခ်ခါနည္း Launching Rail ကို Container သေဘၤာက ၀င္တုိက္သြားျပန္ေရာ။  အဲဒါကို ျပန္ျပင္လိုက္။ ဒီလိုနဲ႕ ၆ ေခါက္ေျမာက္အထိ ပထမဆံုး သေဘၤာက ဘယ္လိုမွ ေရခ်လို႕မရျပန္ဘူး။  ေနာက္ဆံုး ၇ ေခါက္ေျမာက္က်ေတာ့ သေဘၤာေရွ႕မွာ ပြဲေတြဘာေတြေပး။  အေမႊးတုိင္၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ ၾကက္ကင္ေတြ ဘာေတြနဲ႕ က်က်နန ပြဲေပးျပီး ခ်ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဆင္အေခ်ာသားဗ်ာ။  ဟုတ္သည္မဟုတ္သည္ေတာ့မသိ။  ေနာက္သေဘၤာေတြက်ေတာ့လဲ ပြဲေတြဘာေတြ အထူးတလည္ေပးမေနပါဘူး။  ဒီလိုပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရထဲေရာက္သြားတာပါပဲ။  တုိက္ဆုိင္တယ္ ေျပာရမွာေပါ့ေလ။

အလုပ္ထဲမွာ ဒီလိုရွိတယ္ (၁)

          ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္က သေဘၤာေဆာက္တဲ့ ရပ္၀န္းထဲမွာပဲ က်င္လည္ေနရတာ။  ဒီလိုပါပဲ တခါတေလ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ေတြ႕ရတတ္သလို၊ တခါတေလက်ေတာ့ အလြဲေလးေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။  စိတ္ဖိစီးမႈ႕ကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ရွိတတ္တာေပါ့ေလ။  ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ 

ခ်ာလည္လည္

          ပထမဆံုး အလုပ္စလုပ္ျဖစ္တာက စလံုးက သေဘၤာက်င္းမွာ။  အဲဒီတုန္းက Engineering Department မွာ လက္ေထာက္ အင္ဂ်င္နီယာေပါ့။  အဲဒီ႒ာနမွာက အႏၵိယက Draft Man ပံုဆြဲေလးေတြ ရွိတယ္။  ဆိုေတာ့ ဒီဇုိင္းကို ဟုိလိုေလး ျပင္ခ်င္တယ္၊ ဟိုဟာေလး ျဖည့္ခ်င္တယ္ စသည္အားျဖင့္ Modify လုပ္ခ်င္တာေလးေတြကို အဆိုပါ အႏၵိယႏြယ္ဖြား ကုလားေလးေတြနဲ႕ ႏွစ္ပါးခြင္ကရသေပါ့။  ပထမဆံုးစေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ကုလားေလးကို ဟိုလိုေလးျပင္ခ်င္တယ္၊ ဒီလိုလုပ္ခ်င္တယ္ စသည္ စသည္အားျဖင့္ ရွင္းျပတယ္။  ျပီးေတာ့ နားလည္လားဆိုေတာ့ ဟို ကုလားေလးက ေခါင္းခါျပသဗ်။  နားမလည္ဘူးထင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ရွင္းျပ။  နားလည္လားလို႕ေမးေတာ့ ေခါင္းခါျပျပန္ေရာ။  တတိယေျမာက္အၾကိမ္က်ေတာ့ နည္းနည္း ကြ်ဲျမီးတုိလာေရာ…. ငါပဲ ရွင္းမျပတတ္တာလား၊  ဒင္းပဲ နားမလည္တာလားဆိုျပီး မင္း နားလည္တာလား နားမလည္တာလားဆိုျပီးေမးေတာ့မွ ဟင္ ငါနားလည္တယ္လို႕ မင္းကို ေခါင္းခါျပေနတာပဲဟာကို ဆိုေတာ့မွ ေၾသာ္… ဒင္းတို႕က နားလည္လည္း ေခါင္းခါ၊ နားမလည္လည္း ေခါင္းခါ သကိုးဆိုျပီး စသိတာ။  ေနာက္ပိုင္း စကားစပ္မိရင္း အႏၵိယေတြ ေခါင္းခါတာ ခါတာနဲ႕ ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင့္ ေျပာၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေနာက္တယ္။  အႏၵိယေတြ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အေပါက္တစ္ေပါက္ရွိသတဲ့။  ေနာက္ျပီးေတာ့ ေဂၚလီလံုး တစ္လံုးလဲရွိသတဲ့။  ဒီေတာ့ ဒီအေပါက္ထဲကို ေဂၚလီလံုးက်သြားရင္ အသက္ရႈေပါက္ပိတ္ျပီးေတာ့ အသက္ရႈလို႕မရေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။  အဲဒီေတာ့ သူတို႕ စကားေျပာတုိင္းမွာ ေခါင္းကို တစ္လႈပ္လႈပ္နဲ႕ ေဂၚလီလံုး အေပါက္ထဲမက်ေအာင္ ထိန္းထိန္းေျပာရတာပါတဲ့။

အရြယ္လြန္….

          အရြယ္လြန္လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ေပမယ့္ ဟင္ ဒါမ်ိဳးက ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားလို႕ ထင္ေကာင္းထင္မိမယ္။  ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ လက္ရွိ ရွန္ဟုိင္းနဲ႕ ေဘဂ်င္းလို အာဘန္(Urban) ျမိဳ႕ၾကီးေတြမွာ လူေနမႈ႕ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု။  တစ္ကယ္ေတာ့ အရြယ္လြန္ေတြရဲ႕ ခံစားမႈ႕ကို ကိုယ္စား၀င္ျပီးေတာ့ ခံစားၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး အထီးက်န္ဆန္တာကို ေတြ႕ရတယ္။  အျပင္ပိုင္းမွာ သြက္လက္တက္ၾကြ ထက္ျမက္တဲ့ သ႑ာန္နဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ အလုပ္ကုိယ္စီ လုပ္ေနေပမယ့္ သူတို႕ဘ၀မွာ ၀မ္းနည္းစရာေတြ ၾကံဳတဲ့အခါ၊ တစ္ဦးဦးကို ရင္ဖြင့္ခ်င္တဲ့အခါမွာ ရင္ခြင္ဖက္မရွိတဲ့ အျဖစ္ကို တစ္ခါတစ္ေလ အလန္႕တၾကားေတြ႕မိၾကတယ္။

သြားၾကဦးမလား စက္ရုပ္စားေသာက္ဆုိင္

          တရုတ္ႏုိင္ငံ ဟာဘင္ျမိဳ႕မွာေတာ့ စက္ရုပ္စားေသာက္ဆုိင္ အသစ္ကို ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါျပီ။  ဒီစားေသာက္ဆိုင္မွာေတာ့ ဧည့္ၾကိဳ၊ စားဖိုမႈး၊ စားပြဲထိုးကစလို႕ အားလံုးဟာ စက္ရုပ္ေတြခ်ည္းပါပဲတဲ့။  တစ္ကယ္လို႕ သင္သြားျပီး စားေသာက္မယ္ဆိုရင္ ဧည့္ၾကိဳ စက္ရုပ္က သင့္ဆီလာျပီးေတာ့ “စက္ရုပ္စားေသာက္ဆုိင္မွ ၾကိဳဆိုပါတယ္ရွင္…  လူၾကီးမင္းတို႕အားလံုး မဂၤလာပါ” ဆိုျပီး ႏႈတ္ဆက္ဦးမွာ။  ျပီးေတာ့ စားခ်င္တာေတြကို Menu ၾကည့္ျပီးမွာလိုက္၊  စက္ရုပ္ စားဖိုမႈးက ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္ေပးဦးမွာ။  ျပီးရင္ စက္ရုပ္စားဖြယ္ထိုးက သင့္စားပြဲအေရာက္ အစားအေသာက္ေတြ လာပို႕ဦးမွာပါတဲ့။

          ဒီ စက္ရုပ္စားေသာက္ဆုိင္မွာေတာ့ စက္ရုပ္စားပြဲထိုးေပါင္း ၂၀ ေလာက္က မွာယူတဲ့ ဟင္းလွ်ာေတြကို ပို႕ေဆာင္ေပးျပီးေတာ့၊ ဖက္ထုတ္ေတြ၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေတြ မွာယူလို႕ရပါတယ္။  သင္ စားေသာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း စက္ရုပ္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအဖြဲ႕က ေတးသီခ်င္းေတြ သီဆိုတီးမႈတ္ျပီး ေဖ်ာ္ေျဖေပးဦးမွာပါတဲ့။ 

ေမာင္၀ဏၰႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

            ၁၉၈၂ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၈ ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး မွာ ဆရာ ဦး၀င္းျငိမ္းက ဆရာ ေမာင္၀ဏၰကို အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ အခန္းေလးပါ။  ဆရာ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ အႏုပညာအေပၚ တန္ဖိုးထား ခံုမင္ျမတ္ႏိုးမႈ႕ကို ၾကိဳက္လြန္းလို႕ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကို တင္ျဖစ္သြားတာပါ။

    “ပထမအခ်က္အေနနဲ႕ ဆရာ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္အရြယ္ကစျပီး စာေပကို စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္ဆိုတာက စ,လိုက္ရေအာင္”

          “ကြ်န္ေတာ့္အေဖက ပေဒသာမဂၢဇင္းတို႕၊ စာသဘင္စာအုပ္တုိက္တို႕ လုပ္ထားေတာ့ အိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ငယ္ငယ္ကထည္းက စာေရးဆရာ အ၀င္အထြက္ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။  ဦးေအာင္လင္း၊ ဦးေလးေသာ္တာေဆြ၊ ဦးတင့္တယ္၊ ဦးေလးဘုန္းျမင့္၊ ဦးေလး ကိုတင္ေအာင္(ဗန္းေမာ္)တို႕ေပါ့။  ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စာအုပ္ပံုၾကားမွာ ၾကီးရသလို ျဖစ္ေနတယ္။  အဲဒီေတာ့ ဒီ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ဆက္စပ္မႈ႕ ရွိေနတာေပါ့ေလ။  ေနာက္ စာသဘင္က ထုတ္တဲ့ ဦးေလးကိုတင္ေအာင္ ၀တၱဳေတြ၊ ဦးဘုန္းျမင့္ ၀တၱဳေတြ ဖတ္တယ္။  ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း တျခား၀တၱဳေတြပါ ဖတ္လာတယ္။

          အဲဒီတုန္းက ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြမွာ တေစၦ၀တၱဳေတြ ေခတ္စားေနတယ္။  ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ၀တၱဳေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။  အဲဒီလို တေစၦ၀တၱဳေတြ သိပ္ေခတ္စားေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။  ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕က နားရည္၀ေနျပီ ဆိုရမလားဘဲ။  စာေပေလာကထဲမွာရွိတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဦးတင့္တယ္တို႕၊ ဦးေသာ္တာေဆြတို႕၊ ကြ်န္ေတာ့္အေဖတို႕၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႕၊ သူတို႕ခ်င္း ေျပေနတဲ့ စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္ကထည္းက ၾကားေနရတယ္။  အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာေပ စိတ္၀င္စားေစတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ ရွိေနတယ္။  ဒါ ကြ်န္ေတာ္ စာေပကို စိတ္၀င္စားေစတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ 

          ေနာက္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ၀တၱဳေတြ ဖတ္ျပီး ကိုယ္တုိင္ ေရးခ်င္စိတ္ ရွိလာတယ္။  ဒါက ရွင္းရွင္းကေလးပါ။  ၀တၱဳဖတ္တဲ့ သူတုိင္းဟာ အခြင့္အေရးရရင္ ေရးျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။  ကြ်န္ေတာ့္မွာကေတာ့ အေဖ စာအုပ္တုိက္ လုပ္ေနတုန္းက စာေရးဖို႕ အခြင့္အလမ္းမရခဲ့ပါဘူး။  ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ေသးတာကိုး။  ရုပ္ရွင္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕လည္း အဲဒီလိုပဲ။  အေဖ့လုပ္ငန္းေတြ ၾကည့္ျပီး နားရည္၊ မ်က္စိရည္၀သြားတာပဲ ရွိတယ္။  လုပ္ဖို႕ အခြင့္အလမ္းမရခဲ့ဘူး။

          ကြ်န္ေတာ္ စာစေရးျဖစ္တာကေတာ့ ရန္ကုန္ ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္က ‘အေတြးအေခၚ မဂၢဇင္း’ မွာပါ။  ကြ်န္ေတာ္ တက္ေနတဲ့ ဒႆနိကေဗ႒ာနက ထုတ္တာပါ။  ၁၉၆၈-၆၉ ေလာက္ကထုတ္တယ္။  အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စေရးျဖစ္သြားတယ္။  နာမည္က ‘ကားလမ္းေဘးက ဆုိင္းဘုတ္ကေလး’ပါ။  ဒါ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့ စာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေဘဂ်င္း အပိုင္းအစမ်ား ၂

          ေဘဂ်င္းကိုေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီေလာက္ရွိေနျပီ။  နန္းေတာ္ေဘးက Jade Garden Hotel မွာ တည္းျဖစ္သည္။  ဟိုတယ္ကေတာ့ ေရွးမူမပ်က္ကို ေခတ္မီေအာင္ျပင္ထားသည္၊ ၾကယ္ေလးပြင့္လို႕ ေျပာထားေပမယ့္ ၾကယ္ ၃ ပြင့္သာသာ ေတာ့ ရွိမည္။  ပစၥည္းေတြခ်ျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ ဘားမွာပဲ ဘီယာစုပ္ရင္း စကားေျပာျဖစ္သည္။  သိပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္လွ၊ သေဘၤာအေၾကာင္းသာ ျပန္ေရာက္သြားသည္။ 

          ေနာက္ေန႕မနက္ ၇နာရီေလာက္က်ေတာ့ Forbidden City ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားျဖစ္သည္။  ေဘဂ်င္းေဆာင္းသည္ အေတာ္ေလးေအးေနျပီျဖစ္သည္။  -၁၅ ေလာက္ဆိုေတာ့ ျမင္ေလရာရာ ေရခဲေနျပီ။  သို႕ေသာ္ Humidity က နိမ့္ေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ႏွင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသည္။  ရွန္ဟိုင္းလို မိုးရြာျပီး ေအးေနတာထက္စာရင္ အမ်ားၾကီး ေနသာထုိင္သာရွိသည္။ ကံေကာင္းသည္က ေဘဂ်င္းတြင္ ေနသာေနျခင္းျဖစ္သည္။