ကမၻာ့
ပထမဆံုး တီထြင္မႈ႕ေတြနဲ႕ ပထမဆံုး ထူးထူးျခားျခားေလးေတြကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္…
Monday, November 13, 2017
Thursday, November 9, 2017
လံုဟုိင္ရဲ႕ တုိင့္ေမ ရြာကေလး
၂၀၁၇ ႏွစ္ပိုင္းမွာ ရွမန္ကြ်န္းဖက္ပိုင္း
ေရာက္ေနျဖစ္သည္။ အလုပ္က လႊတ္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ရွမန္ကြ်န္းကေတာ့ ပန္းျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေအာင္ အေတာ္ေလး
ၾကိဳးစားေနသည္။ ေနရာတုိင္း ပန္းပင္ေလးေတြႏွင့္
ေရပန္းေလးေတြ၊ ကမ္းေျခေလးေတြ၊ ပန္းျခံေလးေတြႏွင့္ အေတာ္ေလးကို လွပသည္။ ျပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ အလုပ္ပါးေတာ့ ရံုးမသြားျဖစ္ေခ်။ ရံုးက ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႕အမ်ိဳးေတြရွိတဲ့ ရြာကေလးကို
အလည္ေခၚသြားမယ္ဆိုလို႕ တိုင့္ေမ ရြာကေလးကို ေရာက္ျဖစ္သည္။ တိုင့္ေမရြာကေလးမွာ လံုဟုိင္ဘက္ျခမ္းမွာရွိသည္။ ရွမန္ကေန က်န္႕က်ိဳးဖက္ကို သေဘၤာျဖင့္မနက္ေစာေစာ
ကူးသြား၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေကာင္ကေလးရဲ႕ ကားႏွင့္ တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းလွ်င္ လံုဟုိင္ဖက္ကို
ေရာက္ေလသည္။
Wednesday, November 8, 2017
ဓာတ္ပံု ဘယ္လိုရိုက္ၾကတယ္...
ဓာတ္ပံု ပညာဟာ အႏုပညာနဲ႕ နည္းပညာ ေပါင္းစပ္ထားတယ္လို႕ လြယ္လြယ္ေျပာလို႕ရေပမယ့္ တည္ထြင္ဆန္းသစ္မႈ႕လည္း လိုအပ္ပါတယ္..
Tuesday, November 7, 2017
၇ႏွစ္ - ကြာျခားခ်က္မ်ား
(ဒီပိုစ့္ကို
ကြ်န္ေတာ္တင္တာဟာ တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေကာင္းေတြကိုခ်ည္း ေဖာ္ျပခ်င္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ တရုတ္ႏိုင္ငံနဲ႕
ပါတ္သတ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အျမင္မွာတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္
သူ႕ႏုိင္ငံ ဘယ္လိုမ်ိဳး တိုးတက္လာတယ္ဆိုတာကို အျမင္တစ္ခုအေနနဲ႕ ရႈ႕ျမင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕
ဘာေတြ လိုအပ္ခ်က္ရွိေနတယ္ဆုိတာေလးကို မီးေမာင္းထုိးျပခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။ တစ္ဖက္သတ္ၾကီး ေကာင္းလွခ်ည္ရဲ႕ လို႕ ဆိုလိုျပီး
ပိုစ့္တင္လိုက္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။)
New
York times မွာ Thomas Friedman ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို သေဘာက်လို႕ ဘာသာျပန္တင္လုိက္တာပါ။ တရုတ္ႏွင့္ အေမရိကန္ ခုႏွစ္ပိုင္း ၇ႏွစ္ ဆိုတဲ့
အေၾကာင္းေလးပါ။
ကြ်န္ေတာ္ တရုတ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပဇာတ္ရံုၾကီးထဲမွာ
ထုိင္ေနတုန္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ တရုတ္ ကေခ်သည္ေတြ၊ ဗံုတီးတဲ့လူေတြ၊ အဆိုေတာ္ေတြ၊
အံၾသစရာေကာင္းတဲ့ မ်က္လွည့္ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ႕ေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ႏွစ္ဆိုတဲ့
အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာ တရုတ္နဲ႕ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံႏွစ္ခုၾကား ျခားနားတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို
မေတြးပဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။
တရုတ္ႏိုင္ငံဟာ ကုန္စည္ထုတ္လုပ္မႈ႕ လုပ္ငန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္
အလုပ္ရႈပ္ေနတုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကေတာ့ အယ္လ္ကုိင္ဒါ (အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႕) ေတြနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္ေတြဟာ ဇာတ္ရံုၾကီးေတြ၊ ေျမေအာက္ရထားလမ္းေတြ၊
ေလဆိပ္ေတြ၊ လမ္းမၾကီးေတြ၊ ပန္းျခံေတြပိုျပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြကေတာ့ လံုျခံဳေရး အာရံုခံ ကိရိယာေတြ၊ စစ္သံုး ဟမ္းမား ကားေတြ၊ ေမာင္းသူမဲ့
အေ၀းထိန္း ေလယာဥ္ေတြကို ပိုျပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ေနခဲ့တယ္။
ဒီျခားနားမႈ႕ေတြကို အခုစျပီး ျမင္ေနရပါျပီ။
ခင္ဗ်ားတို႕ နယူးေယာက္ရဲ႕ ညစ္ပတ္ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့
LaGuardia ေလဆိပ္နဲ႕ ရွန္ဟုိင္းရဲ႕ သစ္လြင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ကာ ေလဆိပ္ကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႕ မက္ဟန္တန္လမ္းမွာ ကားေမာင္းျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို
တစ္ခ်က္ေလာက္ေ၀့ၾကည့္လိုက္၊ အေဆာက္အဦးေတြ
ဘယ္ေလာက္ အိုေဟာင္းျပီး ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ျပီလဲ ဆိုတာကို။ ရွန္ဟုိင္းမွာ သံလိုက္ရထား တစ္နာရီ ကီလို ၂၂၀ နဲ႕
ေမာင္းေနတယ္ (အခု ကီလို ၃၀၀)၊ မ်က္ေစ့ တစ္မွိတ္အတြင္းမွာ ေလဆိပ္ကေန ရွန္ဟုိင္းျမိဳ႕ထဲကို
ေရာက္ျပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါ…
ဘယ္သူက တတိယကမၻာထဲမွာ ေနထုိင္ေနလည္း ဆိုတာကို။
Monday, April 10, 2017
ရန္က်ိဳးျမိဳ႕ရဲ႕ Slender West Lake သို႕ တစ္ေခါက္
ျမိဳ႕ၾကီးေတြမွာဆိုရင္ေတာ့
စေပၚတင္ျပီးရင္၊ မွတ္ပံုတင္၊ Driver လိုင္စင္ျပျပီးရင္ ကားေမာင္းထြက္ရံုသာ… Qidong
လို ျမိဳ႕ကေလးမွာေတာ့ နည္းနည္းေလး စကားေျပာရသည္။
စေပၚ ယြမ္၅၀၀၀ ေတာင္းသည္။ ၁၀ ရက္ၾကာမွ
ျပန္ေပးမည္ဟုဆိုသည္.. ဟင္ ဆိုျပီး လွည့္ထြက္လာသည္။ ေနာက္တစ္ဆိုင္ကေတာ့ အဆင္ေျပသည္.. ယြမ္ ၅၀၀၀ စေပၚတင္၊
တစ္ရက္ကို ယြမ္ ၂၅၀ တန္ကားတစ္စီး ၾကိဳက္သည္။
ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕ ကီလို ၃၀၀ limit သာျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ရက္မွာ ယြမ္ ၁၀၀၀ ကလြဲျပီး က်န္တဲ့ ေငြျပန္ေပးမည္တဲ့။ ရန္က်ိဳးက ကြ်န္ေတာ္ေနတဲ့ ခ်ီဒံုးျမိဳ႕ႏွင့္ ကီလို
၂၅၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ေ၀းသည္။ အသြားအျပန္ဆိုလွ်င္
ကီလို ၅၀၀ ေလာက္သြားလိမ့္မည္။ ယြမ္ ၃၀၀ ႏွင့္
ေစ်းတည့္သည္။ တရုတ္က ကားခေပးမည္၊ ကြ်န္ေတာ္က
ဆီ စိုက္မည္။
Tuesday, March 7, 2017
တုိင္၀မ္၊ Typhoon Nepartak၊ နာဂစ္ ႏွင့္ စပ္မိစပ္ရာ
တင္ခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါျပီ.. ၂၀၁၆ ၈ လပိုင္းေလာက္ကပါ။ .ျပီးေတာ့ ျပန္ဖ်က္လိုက္တယ္.. ခု ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။
ခုလဆန္းပိုင္း
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကုမၸဏီက ထုိင္၀မ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ သေဘၤာေတြထဲက သေဘၤာတစ္စီး ျပႆနာ နည္းနည္းရွိေတာ့
အဲ့ဒီ သေဘၤာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ တုိင္၀မ္ေျမာက္ပိုင္းက ကီလြန္းဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးကို ခရီးထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကီလြန္းျမိဳ႕ကေလးေရာက္ေတာ့ ဘာကို သြားသတိရမိလဲဆိုရင္
ျမိတ္ျမိဳ႕ကေလးကို သြားသတိရမိတယ္။ တုိင္၀မ္က
ကြ်န္းႏုိင္ငံျဖစ္သလို ေတာင္တန္းေလးေတြနဲ႕ လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း အေကြ႕ အေကာက္ကေလးေတြ၊
အိမ္ခပ္စိတ္စိတ္ကေလးေတြ စီစရီ၊ လမ္းေဘးဆုိင္ကေလးေတြ ဟိုနားဒီနား ဆိုေတာ့ ျမိတ္ျမိဳ႕ကို
တန္းလြမ္းမိတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျမိတ္သားကေတာ့
ထုိင္၀မ္ေရာက္ရင္ သူ႕အိမ္ကို သတိရမိတယ္ေျပာတာ ခုမွပဲ မ်က္ေစ့ထဲ တန္းျမင္မိတယ္။ အဲဒီျမိဳ႕ကေလး အေၾကာင္းကိုေတာ့ အခ်ိန္ရေတာ့မွ ထပ္ေရးပါဦးမယ္။
ကြ်န္ေတာ္
ကီလြန္းျမိဳ႕ကုိ ေရာက္ျပီး ေနာက္တစ္ရက္ၾကာေတာ့ မုန္တိုင္းသတိေပးလာေတာ့တာပဲ။ ဆိုေတာ့.. ရွိသမွ် သေဘၤာနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ရွိသမွ်
Class၊ အာမခံ ေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖို႕ကိစၥကို ဖုတ္ပူမီးတုိက္စီစဥ္ ျပီးတာနဲ႕ မုန္တိုင္းအတြက္
စိတ္ပူရေတာ့တာပဲ။ အေစာပုိင္းတုန္းကေတာ့ ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္း
ဘာညာ အိပဲ့ အိပဲ့နဲ႕ သေကာင့္သား မုန္တုိင္းက တျဖည္းျဖည္း အားေကာင္းလာတာတင္မကဘူး စူပါတိုင္ဖုန္း
ျဖစ္လာျပီဆိုတဲ့ သတင္းရပါတယ္။ ဂ်ပန္ဖက္က ထုတ္တဲ့
သတင္းကေတာ့ မုန္တုိင္းကို သူ႕ဘက္ကို မ၀င္ႏုိင္ေၾကာင္းေျပာျပီး ေတာင္ဖက္ကို အတင္းတြန္းထုတ္၊ ေဟာင္ေကာင္ဖက္က လာတဲ့သတင္းထဲမွာ မုန္တုိင္းကို ေျမာက္ဖက္ကို
အတင္းတြန္းထုတ္၊ ၾကားထဲက တုိင္၀မ္သတင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ကီလြန္းကို တည့္တည့္၀င္မတဲ့။ ဆိုေတာ့ လက္ရွိျပသနာ ခဏထား၊ မုန္တုိင္းသတင္းကို
စနည္းနာ၊ ဘယ္ေနရာကို ၀င္ႏုိင္လဲ ေသခ်ာေအာင္ လုိက္ေမး၊ ျပီးရင္ သေဘၤာ ေဘးကင္းဖို႕ အေကာင္းဆံုး
ဘယ္ဆိပ္ကမ္းျဖစ္ႏုိင္လဲ ဆိုတာကို ေျမပံုထဲလုိက္ၾကည့္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မုန္တုိင္းက တုိင္၀မ္ေတာင္ပိုင္း
ကို၀င္ဖို႕ေသခ်ာျပီဆိုေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သေဘၤာေတြကို ေအးဂ်င့္က ကီလြန္း ဆိပ္ကမ္းအတြင္းပိုင္းထဲကို
ပို႕ေပးၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာလဲ ဦးရာလူစနစ္ပဲ၊ ေနရာေကာင္းေတြက ဦးရာလူစနစ္ဆိုေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး
အထဲေရာက္ဖို႕လုိပါတယ္ မဟုတ္ရင္ သေဘၤာေတြ မုန္တုိင္းအတြက္ စိတ္မခ်ရပါဘူး။ ထားပါေတာ့… မုန္တိုင္းအေၾကာင္းဆက္ပါဦးမယ္။
Tuesday, May 10, 2016
က်ားတို႕သည္ အဂၤါျဂိဳလ္မွလာျပီး မ တို႕သည္ ေသာၾကာ ျဂိဳလ္မွလာၾကသည္
Phoenix
တကၠသိုလ္က အဂၤလိပ္စာ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕အတန္းသားေတြကို အိမ္စာတစ္ပုဒ္ေပးပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ထူးျခားတဲ့အခ်က္က ဒီအိမ္စာကို ၂ ေယာက္တစ္တြဲလုပ္ရမွာ
ျဖစ္ျပီး စကားရည္လုပြဲပံုစံမ်ိဳး တစ္ဖက္ကို တစ္ပိုဒ္ e-mail နဲ႕ ပို႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ e-mail
ပို႕တဲ့အခါမွာ အဆိုပါႏွစ္ေယာက္ အခ်င္းခ်င္း အီးေမးပို႕ရမယ့္ အျပင္ ပါေမာကၡကို
cc ခံျပီး ေပးပို႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ႏွစ္ေယာက္ထဲက
တစ္ေယာက္က မိမိၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို စာပိုဒ္တစ္ပိုဒ္အေနနဲ႕ေရးျပီးေတာ့
တစ္ျခားတစ္ေယာက္ဆီကို အီးေမးလ္နဲ႕ပို႕ပါ။ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က
အဲ့ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ျပီးရင္ တစ္ျခားစာပိုဒ္တစ္ပုိဒ္ေရးျပီး အီးေမးလ္နဲ႕ ျပန္ပို႕ပါ။ ပထမတစ္ေယာက္က ဖတ္ျပီး ေနာက္ထပ္တစ္ပိုဒ္ထပ္ေရး ျပန္ပို႕။
ဒီလိုမ်ိဳး အျပန္အလွန္ပို႕ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ပို႕တုိင္းမွာ
ေရးခဲ့ျပီးတာေတြကို ျပန္ဖတ္ျပီး ကြင္းဆက္မျပတ္ေအာင္၊ ဇာတ္လမ္းျပတ္မသြားေအာင္ ေရးရမယ္။ ဒီလိုပို႕ေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ အျပင္မွာ လံုး၀ စကားမေျပာရဘူး။ ေျပာခ်င္တာေတြအားလံုးကို အီးေမးလ္ထဲမွာပဲ ေရး။ ႏွစ္ဖက္စလံုးက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏုိင္ေလာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ဇာတ္လမ္း အဆံုးသတ္မယ္။
ဒီလိုနဲ႕
အတန္းသားေတြထဲက ေရဗက္ကာ ဆိုတဲ့ ေကာင္းမေလးနဲ႕ ဂေရးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ တစ္တြဲက်ပါတယ္။
ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ ဒီလိုပါ
ေရဗက္ကာရဲ႕ ပထမ အပိုဒ္ : အရင္ဆံုးေပါ့… ေလာ္ရီတစ္ေယာက္
ဘယ္လို လက္ဖက္ရည္မ်ိဳးေသာက္ရမလဲဆိုတာကို ေ၀ခြဲလို႕ကို မရႏုိင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမရဲ႕ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖို႕ေကာင္းလွတဲ့ ဒီလိုမ်ိဳး
ညေနခင္းမ်ိဳး အိမ္ထဲမွာ chamomile (ေဒစီပန္းလိုမ်ိဳး ပန္းပြင့္အရြက္ကေလးမ်ားႏွင့္ ေဖာ္စပ္ထားေသာ
လက္ဖက္ရည္) လက္ဖက္ရည္ကို သူမအၾကိဳက္တတ္ဆံုးပဲ။ ဒါေပမယ္ ခုေတာ့ ေပ်ာ္ရြင္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ
chamomile လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္ေလ့ရွိတဲ့ ကားလ္ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးကို အေၾကာင္းကုိ ျပန္ေျပာင္းသတိရေနမိျပန္ျပီ။ ဘာေတြဘယ္လိုပဲ တုိက္ဆုိင္တုိက္ဆုိင္ေလ… သူမကေတာ့
ကားလ္အေၾကာင္းကိုပဲ သတိရေနတာ။ ကားလ္ကေတာ့ သူမအတြက္
အသက္ရွႈမွားေလာက္စရာ … အို သူနဲ႕ေတြ႕တုိင္း သူမ ရင္က်ပ္ပန္းနာ ျဖစ္သလိုမ်ိဳး အသက္ရႈ႕ဖို႕
ေမ့ေမ့သြားတယ္ေလ။ ဒီအတြက္ ေထြေထြထူးထူး ေမးခြန္းထုတ္မေနေတာ့ပါဘူး.. ဟုတ္တယ္…
chamomile လက္ဖက္ရည္ပဲ။
Sunday, April 3, 2016
Dubai Mall
ဒူဘုိင္းကို
ဆုိင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။
သူငယ္ခ်င္းက စင္ကာပူမွာ အေရးၾကီးကိစၥရွိလို႕ ခရီးမထြက္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သူ႕အစား
သူ႕သေဘၤာကို သြားၾကည့္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ သူကေတာ့
ဟိုေရာက္ရင္ သေဘၤာ ျပင္စရာ ဆင္စရာေတြအားလံုးအတြက္ အဆင့္သင့္လုပ္ေပးထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူလံုး သြားျပရန္ျဖစ္သည္။ သေဘၤာျပင္ရန္ ၃၆ နာရီ အခ်ိန္ရသည္။
လုိလုိမယ္မယ္ ေနာက္ထပ္ ၃၆ နာရီ ေဆာင္းလိုက္သည္။ အားလံုး ၃ ရက္စာ၊
သို႕ေသာ္ ၁ ရက္ခြဲႏွင့္ အလုပ္ျပီးသြားသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ က်န္ေသာ ၁ ရက္ခြဲကို ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလည္း စဥ္းစားသည္။ နံပါ
တ္တစ္ လုပ္ရန္မွာ ရံုးကို စာရြက္စာတမ္းေတြ ပို႕ရန္ျဖစ္သည္။ ထိုအရာကို ေနာက္ဆံုးသို႕ ေရႊ႕လုိက္သည္။
Sunday, February 14, 2016
ေကာ္ဖီဆုိင္
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္လိုက္ရင္ ေက်ာင္းစာအေၾကာင္းေျပာျဖစ္တာက
မရွိသေလာက္ရယ္၊ ဂိမ္းအေၾကာင္း၊ ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း
ဒါမ်ိဳးေတြပဲမ်ားတယ္။ တကၠသိုလ္ပိုင္းေရာက္လာေတာ့
အဲ…. ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ပါျမဲပါတာပဲ၊ သုိ႕ေပမယ့္ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းလဲပါရဲ႕၊
စာေပအေၾကာင္းေလးေတြ နဲနဲပါလာျပီ၊ လွည္းတန္းက စာေရးစရာေတြ ထိုင္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကျဖင့္
ဘယ္လို၊ ေလထန္ကုန္းကျဖင့္ ဘယ္လို စသည္အားျဖင့္ေတြ ပါလာသလို၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင့္ ေျပာတဲ့
၀ိုင္းမ်ိဳးလဲ ေတြ႕ဖူးရဲ႕။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္လို႕
စကားစ မျပတ္တာနဲ႕ အလင္းဆုိင္မွာလည္း မိုးလင္းဖူးရဲ႕။ ဘာသာေရးႏႊယ္တာေလးေတြလည္း ေတြ႕ဖူးရဲ႕။ သို႕ေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရဲ႕ အရသာဆုိတာက လက္ဖက္ရည္ေကာင္းတာလည္းပါမယ္၊
ထုိင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လည္း အေရးၾကီးတယ္။ ဒီပတ္၀န္းက်င္ဟာ
ကိုယ္နဲ႕လည္း သဟဇာတျဖစ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳး၊ ကိုယ္နဲက ေျပာေနက်ဆုိေနက် လူမ်ိဳးေတြနဲ႕
ေတြ႕ရင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုလို႕ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမကို ပိုးတုန္းကေတာင္
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကေန ပိုးခဲ့တာ။ သူ႕အိမ္ေရွ႕မွာက ဟိုဘက္အိမ္က ဖြင့္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလ။ အဲ့ဒီကို သြားသြားျပီးေတာ့ ငုတ္တုတ္ထုိင္ခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။ သူ ေက်ာင္းပိတ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းပိတ္လို႕ ျပန္လာတဲ့
ရက္ဆုိရင္ အဲ့ဒီ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားျပီး သူ႕အခန္း တံခါးေပါက္က ျမင္ရေလာက္တဲ့ ေနရာ ခံုကေလးကို
ေရြးျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႕ ငုတ္တုတ္ထုိင္ခဲ့တာ။ သို႕ေပတည့္ ပါလာတဲ့ စာအုပ္က စိတ္၀င္စားဖို႕ ေကာင္းရင္
အဲ့ဒီစာအုပ္ဖတ္ရင္းနဲ႕ အခ်ိန္က ဘယ္လို ကုန္လို႕ ကုန္သြားမွန္းေတာင္မသိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ
သူ႕ကို မေတြ႕ရတဲ့ ရက္ေတြလည္း ရွိရဲ႕။ သို႕ေပတည့္
ေယာက္ခမေလာင္းမ်ားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆို အျမင္ကပ္မကပ္ေတာ့မသိ အေတာ့္ကို မွတ္မိေလာက္ေသာ
မ်က္ႏွာရွိတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါတယ္။
မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ခုေတာ့ အဲ့ဒီ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ပိတ္သြားပါျပီ။
Friday, February 12, 2016
နန္တုန္ လန္စန္းေတာင္
ဘာလုိလိုနဲ႕ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးသည္ ျပီးသြားျပီ။ ဒီတစ္ေခါက္ႏွစ္ကူးရက္ စင္က်ားေပါမွာ ရွိသည္။ ဆုိင္ေတြပိတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိမ္မွာ ခ်က္စားျဖစ္သည္။ စီးတီးေဟာမွာ ကဒက္ခ်ဥ္ႏွင့္ တမာခ်ဥ္၀ယ္ထားသည္၊ ငါးပိတစ္ဘူးရွိသည္၊
အိမ္မွာ ၾကက္ဥေတြရွိသည္။ ၾကက္ဥကို မက်ီးသီးေလးထည့္ျပီးေတာ့
အာလူးႏွင့္ ခ်က္သည္။ ငါးပိ တို႕စရာႏွင့္ ၂
ရက္ေလာက္ေတာ့ အဆင္ေျပသည္။ ႏွစ္ကူးပိတ္ရက္ေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမလုပ္ျဖစ္။ ျမန္မာကားကို ဖြင့္ထားျပီး အသံနားေထာင္သည္။ ဟာသကားျဖစ္ပံုရသည္။ ေဘာလံုးႏွစ္ေခါက္ကန္ျဖစ္သည္။ ဖုန္း၊ ကင္မရာေတြထဲက ပံုေတြကိုထုတ္ျပီး Hard
Disk ထဲေျပာင္းထည့္သည္။ အဲ… ပံုေတြၾကည့္ရင္း မႏွစ္က နန္တုန္ လန္စန္းေတာင္သြားတုန္းက
ရိုက္ျဖစ္သည့္ ပံုေလးေတြ ေတြ႕သည္။
နန္တုန္လို ေျမျပန္႕မွာ မယ္မယ္ရရ တက္စရာေတာင္ဆိုလို႕
လန္စန္းေတာင္ တစ္ေတာင္သာရွိသည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏
၃၈ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္ထဲမွာ ပတိရူပေဒသာ၀ါေသာစ ဆိုျပီး သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ ေဒသတြင္
ေနထုိင္ရျခင္း သည္ မဂၤလာတရားတစ္ခုျဖစ္သည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကီး သေဘာေပါက္သြားသည္။ နန္တုန္ေဒသတြင္
ဘုရားဖူးရန္မွာ အေတာ့္ကို ခက္ခဲေခ်၏။ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ဖို႕ရာ သံဃာေတာ္ျမတ္မ်ားကိုလည္း
လြန္စြာမွ ေတြ႕ရန္ ခက္ခဲေခ်၏။ ထို႕ေၾကာင့္
တစ္ခါတစ္ရံ လန္စန္းေတာင္သို႕သြားျပီး ဘုရားဖူးသည္။ သံဃာတစ္ခ်ိဳ႕ကို လန္စန္းေတာင္မွာ Part Time ေတြ႕ရသည္။ ညေန ၅ နာရီေလာက္ဆို လူ၀တ္လဲျပီး အိမ္ျပန္ေလသတည္း။ ရံဖန္ရံခါ ဆုေတာင္းပြဲေတြဘာေတြဆိုလွ်င္ လာျပီး ဆုေတာင္းေပးတတ္သည္။
ေဆာင္းဦးသည္ သာယာလွေပစြတကား… ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းႏွင့္
ပန္းတို႕ေ၀ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္
လန္စန္းေတာင္သည္ အေတာ့္ကို သာယာေလသည္။
Tuesday, February 2, 2016
အဟမ္း… အဟမ္း
ဘေလာ့
မဂင္းျဖစ္သည္မွာ ၾကာေလျပီ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ
မဂင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မဂင္းရသည္မွာ
အခ်ိန္မရျခင္းသည္ တစ္ေၾကာင္း၊ အလုပ္ရွႈပ္ျခင္းသည္ တစ္ေၾကာင္း၊ ရေသာအခ်ိန္တြင္ ဂိမ္းေဆာ့ျခင္းသည္ တစ္ေၾကာင္း၊ ဘေလာ့ဂင္းဖို႔
စိတ္အားထက္သန္မႈ႕ မရွိျခင္းသည္ တစ္ေၾကာင္း အစရွိေသာ ဆင္ေျခမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့မွာ ဘေလာ့ အေသၾကီးျဖစ္သြားေလသတည္း။
ေနာက္တစ္ခုမွာ
၀င္းဒိုးမွ ပန္းသီးကို ေျပာင္းလိုက္ေလေသာ္ မက္ဘုတ္၏ ျမန္မာကီးဘုတ္မွာ ဟထိုးေတြ ယပင္းေတြ
ယရစ္ေတြမွာ တစ္ခုစီပိုပိုျပီး ပါေနျပန္သည္။
ထိုအရာသည္ စာရိုက္ရာတြင္ အေတာ့္ကို စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေစသည္။ စိတ္ရွည္ေသာ အခ်ိန္မွာ အပိုေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ
လိုက္ရွာျပီး ျပန္ျပန္ဖ်က္ျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကာေလေသာ္ စာေရးျခင္းအမႈ႕ထက္ ကြန္ပ်ဴတာကို လက္ႏွင့္
ထုျခင္းအမႈကို ပိုမုိျပဳမိခ်င္သလိုျဖစ္လာသည္။ အခု ရံုးမွ အလုပ္လုပ္ရန္ေပးထားေသာ လက္ပေဒါကို
ဘေလာ့ဂင္းရန္ ျမန္မာေဖာင့္ေရာ ကီးဘုတ္ပါ သြင္းလိုက္ျပီျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရံုးခ်ိန္တြင္
ဘေလာ့ဂ္ဂင္းျပီး အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ ဂိမ္းေဆာ့ရန္ အခြင့္ေကာင္းမ်ား ရရွိျပီျဖစ္သည္။ အလုပ္ကိုမူကား အိပ္ခ်ိန္တြင္ အိပ္မက္ထဲတြင္ လုပ္ရန္
လွ်ာထားသည္။ သို႕ေသာ္ အိပ္မက္ထဲတြင္ မအားလွ်င္
ေနာက္ေန႕မွ ထပ္မက္ရန္ အစီအစဥ္ရွိသည္။
အရင္က
သေဘၤာအသစ္ေဆာက္သည္၊ အခု သေဘၤာအေဟာင္းျပင္သည္။ လက္ရွိ သေဘၤာေလာက စီးပြားေရးက်ေနသည္။ ေရနံေတြကို ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ လွိမ့္ထုတ္ျပီး၊
စက္ရံုအလုပ္ရံုေတြက ကုန္ေအာင္ မျဖဳန္းႏုိင္ေပ။
ေရနံေစ်းက်ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ကမ္းလြန္ေရနံ အသစ္မ်ားေဆာက္သည္ကို ဆုိင္းထားဦးမည္။ ကမၻာ့အေရးကို ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုမွ်ေလာက္ စိတ္၀င္စားသည္မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ ထိုအေျခအေနက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၂ မ်ိဳးျဖစ္ရန္
တြန္းအားေပးသည္။ တစ္မ်ိဳးမွာ အလုပ္ျပဳတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႕မဟုတ္ပါက ယခုကဲ့သို႕ ရံုးတြင္ အလုပ္မရွိ
အကိုင္မရွိ ဒီအတုိင္းထုိင္ျပီး ဘေလာ့ဂင္းရန္ အေျခအေနေပးသည္။ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ အလုပ္မျပဳတ္ဘဲ ဘေလာ့ဂင္းရသည္။ တြတ္ပီ အနည္းငယ္ ကံေကာင္းသြားသည္။ မဟုတ္လွ်င္ အလုပ္ျပဳတ္ျပီ ျဖစ္သည္။ ေရနံေစ်းက်ျခင္းကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္သည္။ သို႕ေသာ္ ဓာတ္ဆီႏွင့္ ဒီဇယ္ေစ်းမွာ ပိုေနျမဲ က်ားေနျမဲျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကားစီးရန္ထက္ ဘက္စ္ကားႏွင့္ ရထားစီးျခင္းသည္
ပိုက္ပိုက္ကို အိပ္ေထာင္ထဲမွာ ပိုျပီး ခပ္ၾကာၾကာရွိေစသည္။ သို႕ေသာ္ ႏုိင္ငံေပါင္းစံုက စီးကရက္၊ အရက္ႏွင့္
ဘီယာမ်ားကို လွိမ့္ကန္ ထုတ္ေနေသာ္လည္း ေစ်းမက်ေျခ။ ေသာက္သံုးသူေတြက ထုတ္သေလာက္ကို ႏုိင္ေအာင္ ေသာက္ႏုိင္သည့္
သေဘာမွာ ရွိသည္ဟု ယူဆသည္။ ထိုအေျခအေနကို ထုိအတုိင္း
ရွိေစရန္ ကြ်န္ေတာ္တက္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသည္။
Monday, March 23, 2015
လီကြမ္ယူး (သို႕) စင္ကာပူ၏ ပဲ့ကိုင္ရွင္
မေလးရွားမွခြဲထြက္ တံငါရြာျဖစ္ခဲ့တဲ့
စင္ကာပူကြ်န္းေလးကို ကမၻာ့အဆင့္မီ ႏုိင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ပံုသြင္းယူ၊ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တဲ့
စင္ကာပူႏုိင္ငံရဲ႕ ဗိသုကာ လီကြမ္ယူးကေတာ့ ဒီေန႕ (၂၃ရက္ မတ္လ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ တနလၤာေန႕ မနက္
၃နာရီ ၁၈ မိနစ္) စင္ကာပူ အေထြေထြေဆးရံုၾကီးမွာ
ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါျပီ။ သူကြယ္လြန္ခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့
အသက္ ၉၁ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္ပါတယ္။ လီကြမ္ယူးရဲ႕
စကားစုေလးေတြကို အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
၁၉၄၂ ဂ်ပန္တို႕ စင္ကာပူကြ်န္းက ျဗိသွ်တုိ႕ကို
တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ခ်ိန္
“အေမွာင္ေခတ္ၾကီးကေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆီကို ဆင္းသက္က်ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။
အရမ္းကို ၾကမ္းက်ဳတ္၊ စက္ဆုပ္၊ ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲ့ဒီ ၃ႏွစ္ခြဲဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ေတာ့ ၾကီးမားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သင္ခန္းစာတစ္ခုကို ရရွိလိုက္တာပါဘဲ။ က်ေနာ္ဟာ အာဏာ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္၊ အာဏာဆိုတာဘာၾကီးလဲ၊
အစိုးရနဲ႕ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အဲ့ဒီ အာဏာဆိုတဲ့အရာၾကီးေနာက္ကို ဘယ္လိုလိုက္ၾကတယ္ဆိုတာကို
ေတြ႕ရွိခဲ့လို႕ပါပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ လူေတြဟာ
အဲ့ဒီအာဏာဆိုတဲ့အရာၾကီးရဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ပိတ္မိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕ အသက္ရွင္ဖို႕အတြက္
ဘယ္လိုမ်ိဳးတံု႕ျပန္ ၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က အရွင္သခင္လုိ ခစားခဲ့ရတဲ့၊ ျဖိဳခ်လို႕မရႏုိင္ဘူးလို႕
ထင္ခဲ့တဲ့ ျဗိသွ်ေတြ ဒီကြ်န္းမွာ။ ေဟာ ေနာက္ေန႕ က်ေနာ္တို႕ဟာ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႕
ဂ်ပန္ငပုေတြရဲ႕ အညွင္းဆဲ၊ အႏိုင္က်င့္မႈ႕ေတြကို ခဲ့ၾကရပါပေကာ”
ဒုတိယ ကမၻာစစ္အျပီး ျဗိသွ်တို႕ စင္ကာပူကို
ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ဖို႕ ၾကိဳးစားခ်ိန္
“အိုေဟာင္းေနတဲ့
ယႏၱယားၾကီးကေတာ့ လြန္သြားျပီ… အရင္ေခတ္ကလိုမ်ိဳး ျဗိသွ်ေတြကို ဦးႏွိမ္၊ နာခံ၊ ေလးစားခဲ့
အက်င့္လည္း လြန္ခဲ့ျပီ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့
ဂ်ပန္ေတြ၀င္လာတုန္းက ျဗိသွ်ေတြ ဘယ္လို အထုပ္ျပင္ျပီး ထြက္ေျပးခဲ့တယ္ဆိုတာကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ခဲ့လို႕ပါပဲ။
ျဗိသွ်ေတြဟာ
ဂ်ပန္ေတြ ဗံုးမိုးရြာခ်ေတာ့ က်ေနာ္တို႕၊ စင္ကာပူကြ်န္းမွာေနထုိင္တဲ့
လူေတြ ေၾကာက္ရြံထိတ္လန္႕ စိုးရိမ္တာထက္ပိုျပီးေတာ့ကို ေၾကာက္ရြံထိတ္လန္႕ ခဲ့ၾကတာေလ”
Wednesday, July 23, 2014
ခမ္းနားေသာ ဖြင့္ပြဲ
[ဒီ၀တၱဳတိုုေလးကိုု
ဆရာ ျမင့္သန္းဘာသာျပန္ထားျပီးေတာ့ မူရင္းကေတာ့ တရုုတ္စာေရးဆရာ ေလာ၀္ရႈ ေရးသားထားတာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ေခတ္၊သူ႕အခါက လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကိုု
သေရာ္ျပီးေရးထားတဲ့ ၀တၱဳတိုုေလးျဖစ္ပါတယ္။]
၀ါန္းရယ္၊ ခ်ဴရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ စပ္ျပီး
ေဆးရံုုတစ္ခုု ဖြင့္ၾကတယ္။ ၀ါန္းရဲ႕ မိန္းမက
သူနာျပဳဆရာမခ်ဳပ္ျဖစ္လာမယ္။ အလ်င္ကေတာ့ ရိုုးရိုုးသူနာျပဳဆရာမပဲ။ ေယာက်္ားရေတာ့ ဆရာ၀န္ကေတာ္ရယ္လိုု႕ အဆင့္တက္သြားရာက
အခုု သူနာျပဳဆရာမခ်ဳပ္ျဖစ္လာမွာ။ ခ်ဴရဲ႕ ေယာကၡမအထီးၾကီးကေတာ့
လုုပ္ငန္းပိုုင္းဆိုုင္ရာ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ စာရင္းကိုုင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူမယ္။ ဒီိကိစၥ အားလံုုးအတြက္ ၀ါန္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ညွိျပီးျပီ။ တကယ္လိုု႕မ်ား ခ်ဴရဲ႕ ေယာကၡမၾကီး စာရင္းလိမ္တာတိုု႕၊ အလြဲသံုုးစားလုုပ္တာတိုု႕မ်ား လုုပ္လာခဲ့ရင္ ၀ါန္းနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္က အဘိုုးၾကီးရဲ႕ သမက္ကိုု ပညာေပးရံုုပဲ။
အျပတ္ကိုုင္ရံုုပဲ။ ဒီေတာ့ ခ်ဴက သူ႕ေယာကၡမၾကီး
အတြက္ အာမခံတင္ထားရတာမ်ိဳး။ ၀ါန္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က
ဒီကိစၥမွာ အမာခံေတြ။ ေဆးရံုုဖြင့္ၾကမယ္ဆိုုတဲ့
အၾကံကိုုက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကံ။
ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ေခၚလိုု႕ ခ်ဴက ေနာက္မွ ပါလာတာ။ သူ႕ကိုုေတာ့ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ရမွာပဲ။
ဘယ္လိုုစီးပြားေရးလုုပ္ငန္းကိုုပဲ
လုုပ္လုုပ္။ လုုပ္ကိုုင္ၾကတဲ့ လူအေရအတြက္က
ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းနည္း၊ သူ႕လူ ကိုုယ့္လူ ရယ္လိုု႕ အုုပ္စုုခြဲတာကေလးကေတာ့ ရွိမွာပဲ။ အဲဒီလိုုမွမဟုုတ္ရင္ လုုပ္ငန္းတစ္ခုုလံုုးအေပၚ သိပ္ျပီး
ဂရုုမစိုုက္သလိုုမ်ိဳး ျဖစ္ေနမွာပဲ။ မဟုုတ္ေပဘူးလား။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ဘယ္လိုု အုုပ္စုုခြဲမယ္ ဆိုုတာကိုု
တင္ကူးျပီး စီမံထားလိုုက္ၾကတယ္။ ၀ါန္းနဲ႕ကြ်န္ေတာ့္
အုုပ္စုုထဲမွာ ခ်ဴ မိန္းမကိုု ထည့္ရမယ္။ ဒါမွ
တစ္ခုုခုုအေပၚ မဲခြဲၾကရင္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕က သံုုးမဲ၊ သူက တစ္မဲတည္း။ သူ႕ေယာကၡမၾကီးက ၀ါးန္ဘက္က ပါေကာင္း ပါမယ္။ အဘိုုးၾကီးက အိုုလွျပီ။ ၀ါန္း မိန္းမက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕အုုပ္စုုထဲ ပါေနမွေတာ့
အဘိုုးၾကီး ကိစၥကိုု သူ႕စရိတ္နဲ႕သူ ရွင္းပါလိမ့္မယ္။
ခ်ဴနဲ႕
ပတ္သက္လိုု႕ ခ်ီမြမ္းစရာ ရွိတာကေလးကိုုေတာ့လည္း ခ်ီးမြမ္းရဦးမယ္။ သူ႕ဟာနဲ႕သူ ေတာ္တဲ့အပိုု္င္း ရွိတယ္။ လိပ္ေခါင္းျဖတ္ရာမွာ ေတာ္တယ္။ ဓားကိုုင္ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သူ႕အလုုပ္မွာ သူေတာ္တယ္ဆိုုတာကျဖင့္
၀မ္းေျမာက္စရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္မိုု႕ပဲ သူ႕ကိုု
ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ လုုပ္ငန္းထဲကိုု ဖိတ္ေခၚခဲ့တာ။
တကယ္လိုု႕မ်ား သင္းက လူလည္ က်လာခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ခြဲစိတ္ကုုသရာမွာ ကြ်မ္းက်င္တာေတြ
အသာေမ့ထား၊ ေကာင္းေကာင္းခ်ည္း ဆံုုးမေပးရလိမ့္မယ္။
Thursday, May 8, 2014
Apple ကြန္ပ်ဴတာမ်ားႏွင့္ ႏွစ္၃၀
၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွာ
Apple ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Steve Jobs နဲ႕ Steve Wozniak တို႕ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ကြန္ပ်ဴတာေလးပါ။ ဒါကို Apple 1 လို႕ အမည္တပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီကြန္ပ်ဴတာေလး လုပ္ဖို႕အတြက္ Steve Jobs က သူ႕ရဲ႕
VW ကားေလးကို ေရာင္းခဲ့ျပီးေတာ့၊ Steve
Wozniak ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ HP-65 calculator ေလးကို ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကြန္ပ်ဴတာကို Steve Waozniak ကိုယ္တုိင္ လက္နဲ႕
လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
Wednesday, February 12, 2014
အံေရာေသာ္၀္.... ေျမာက္ကိုရီးယား ၂၀
ေျမာက္ကိုရီးယားရဲ႕
တရား၀င္ မွတ္တမ္းမွာေတာ့ သြားေလသူ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ကင္မ္ဂ်ံဳအီးဟာ အမိ၀မ္းက ကြ်တ္လို႕
၃ ပတ္သားအရြယ္မွာတင္ လမ္းေလွ်ာက္ႏုိင္ပါသတဲ့။
၈ ပတ္သားအရြယ္မွာ စကားစတင္ေျပာႏုိင္ပါသတဲ့။ သူ ကင္မ္အီလ္ဆံု တကၠသိုလ္မွာ ၃ ႏွစ္ေက်ာင္းေနခဲ့စဥ္အတြင္း
စာအုပ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ေလာက္ ေရးသားခဲ့ျပီး ေအာ္ပရာျပဇာတ္ ၆ ပုဒ္ပါ ေရးပါသတဲ့။ သူ႕ရဲ႕ အတၱဳပတိၱ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ သူေရးခဲ့တဲ့ ေအာ္ပရာ
ျပဇာတ္ေတြဟာ ဂီတ သမုိင္းအဆက္ဆက္က ဇာတ္ထုပ္ေတြထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းပါသတဲ့။ သူ႕ရဲ႕ အားကစားထူးခြ်န္ပံုကလည္း အံမခန္းပါတဲ့ဗ်ာ။ ၁၉၉၄ ေျမာက္ကိုရီးယားရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာရွိတဲ့ ေဂါက္က်င္းမွာ ေဂါက္ရိုက္သင္ျပီးျပီးခ်င္ ၃၈ က်င္းရိုက္ေတာ့ ၁၁ က်င္းမွာ hole-in-one ရတယ္လို႕ ျပံဳယမ္း မီဒီယာေတြမွာ ေဖာ္ျပသြားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္ ၁၇ေယာက္က ဒီလိုမ်ိဳး စံခ်ိန္ေတြခ်ိဳးတာကို
မွတ္တမ္းတင္ေပးခဲ့တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး
လက္စြမ္းျပျပီးကထဲက ကင္မ္ဂ်ံဳအီးတစ္ေယာက္ ေဂါက္ေလာကကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။
Tuesday, February 11, 2014
သူတို႕ေတြ ႏုစဥ္အခါက (၂)
အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀ေလးေတြကို အင္တာနက္မွာေတြ႕လို႕ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္....
Sydney Bristow မင္းသမီးမျဖစ္ခင္တုန္းက အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႕မွာ Saxophone တီးမႈတ္ခဲ့ပါသတဲ့....
Monday, February 10, 2014
သူတို႕ေတြ ႏုစဥ္အခါက (၁)
ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အရပ္ရပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀ ပံုရိပ္ကေလးေတြကို အင္တာနက္မွာေတြ႕လို႕ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္.....
အိုဘားမား ငယ္စဥ္
Thursday, January 23, 2014
Troy (သို႕) ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေသာ ျမိဳ႕ေတာ္ (၁)
စင္ကာပူျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ရက္ပိုင္းတုန္းက ထရြိဳင္ျမိဳ႕အေၾကာင္း
ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္… ေနာက္ျပီး စိတ္၀င္စားလို႕ ဟိုရွာဖတ္ ဒီရွာဖတ္နဲ႕။ Troy ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားပံုေတြက ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ
ျမင္ေနရသလိုပဲ။ ျမန္မာ Sea Game ဖြင့္ပြဲတုန္းက
“မဟာ….ၾကီးျမတ္ေလေသာ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား.. ဒီေျမၾကီးထက္မွာဆိုျပီး” ကြ်န္ေတာ္တို႕ ပုဂံအေၾကာင္း သရုပ္ေဖာ္ေတာ့ ရဲစိတ္
ရဲမာန္ေတြ တက္ၾကြလာသလိုပဲ… ထရြိဳင္ျမိဳ႕အေၾကာင္းဖတ္လိုက္ရင္ လည္းဒီလိုပဲ စိတ္၀င္စားစရာေတြနဲ႕
ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ခဲ့တယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀၀ ေက်ာ္က ေၾကးေခတ္လူသားေတြရဲ႕
ဗိသုကာလက္ရာေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး၊
ကမၻာ့အလွဆံုးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့ နတ္ေဒ၀ီတစ္ပါး အလား ဖမ္းစားႏုိင္ခဲ့တဲ့
မင္းသမီး ဟယ္လင္၊ ရာဇမာန္ကို ထိလာခဲ့ရင္ ဆတ္ဆတ္ထိမခံခဲ့တဲ့
စပါတာ(ဂရိ) လူမ်ိဳးေတြထဲက ဘုရင္းတပါး ျဖစ္တဲ့ မန္နီေလာ့စ္၊ အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ေပးခဲ့ရတဲ့ ထရြိဳင္ျမိဳ႕ရဲ႕ အိမ္ေရွ႕သခင္
ပဲရစ္၊ သမိုင္းတြင္ခဲ့တဲ့ ထရိုဂ်န္ စစ္ပြဲၾကီးပြား ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္… အာခီလီစ္၊ ဟက္တာ၊ အုိင္းယက္စ္ စတာေတြ အျပင္ သူရဲေကာင္းေတြ
မ်ားစြာရဲ႕ ေသြး ေျမက်ခဲ့ရတဲ့ ေနရာ၊ ရန္သူေတြကို
ပရိယာယ္ဆင္ ေအာင္ပြဲခံတုန္းက အဓိက အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ ထရိုဂ်န္ ျမင္းရုပ္ၾကီး၊ ဂရိေတြ ဘယ္လိုမွ တိုက္လို႕မရပဲ တပ္ဆုတ္ျပီး သေဘၤာေတြ
ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေတာ့ ထရြိဳင္ျမိဳ႕သားေတြ ေအာင္ပြဲခံ သတိလြတ္ေနတုန္း ျမင္းရုပ္ဗိုက္ထဲက
ဂရိစစ္သည္ထြက္၊ ျမိဳ႕တံခါးကို ဖြင့္လို႕ ၁၀
ႏွစ္ၾကာ တုိက္ယူလို႕မရခဲ့တဲ့ ထရြိဳင္ျမိဳ႕ၾကီးဟာ ညတြင္းခ်င္းမွာပဲ ေျမေပၚ ျပားျပား၀ပ္သြားခဲ့ရတဲ့
အျဖစ္…..စသည္အားျဖင့္ ေရးထားတဲ့ ဟိုးမားရဲ႕ ILIAD ကဗ်ာရွည္ၾကီးထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္မ်ားစြာ
သက္၀င္လႈပ္ရွားေနတုန္း။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ကဗ်ာရွည္(၀တၱဳ)
ၾကီးထဲက ထရြိဳင္ျမိဳ႕ၾကီးဟာ တစ္ကယ္ရွိခဲ့တာလား?
Monday, January 6, 2014
အလုပ္ထဲမွာ ဒီလိုရွိတယ္ (၃)
အဟက္
အဟက္
မႏွစ္က ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သေဘၤာ ႏွစ္စီးကက်ေတာ့
အေတာ္ေလး အကုန္အက်အမ်ားသား။ သေဘၤာက်င္းကို
စာခ်ဳပ္နဲ႕အျပီး အပ္လိုက္ေပမယ့္ အဲ့ဒီ တရုတ္သေဘၤာက်င္းက သေဘၤာ မေဆာက္တတ္ေပါင္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုး လိုခ်င္တဲ့ အရည္အေသြးမရတာနဲ႕၊ ျပန္ျပင္ရတာနဲ႕၊ ေႏွးတာနဲ႕ လံုးလည္ခ်ာလပတ္ေတြလိုက္ျပီးေတာ့
ကြ်န္ေတာ့္တို႕ ကုမၸဏီက လူေတြထပ္ေခၚ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕
Contractor ေတြကို သေဘၤာက်င္းထဲထည့္ျပီး ကိုယ့္သေဘၤာ ကိုယ္ျပန္ေဆာက္ရတဲ့ အေျခအေနကို
ေရာက္ေရာ။
အဲ….ျပႆနာက အဲ့ဒီ တစ္ျပံဳတစ္မၾကီးရဲ႕ စားစရိတ္၊
အေထြေထြသံုးစရိတ္ ဒါေတြက Delay ျဖစ္ရင္ျဖစ္သေလာက္ Overhead cost ကတက္လာပါပေရာ။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္ထည့္ခ်င္တဲ့ ပစၥည္းေတြ တရုတ္မွာ
Custom clear လုပ္တာေတြ၊ Transport စရိတ္ေတြ ဒါေတြအားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ ေဘဂ်င္းက
ကြ်န္ေတာ္တို႕ရံုးလည္း ၁ႏွစ္ခြဲေလာက္ ေရာ့ေရာ့ ၾကိဳက္သေလာက္သာယူေပေတာ့ ဆုိျပီး ေပးလိုက္၊
ေပးလိုက္နဲ႕ ေငြလံုးလံုးမရွိတဲ့ ဘ၀ကိုေရာက္သြားေရာ။
ဒီလိုနဲ႕ ေအးဂ်င့္တစ္ေယာက္နဲ႕ တြဲလုပ္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ဒီေအးဂ်င့္က ေကာ္ဖီမႈန္႕ကစလို႕၊ Contractor ဖိုးေတြ၊ Custom Clearance ေတြ၊
Transport စရိတ္ေတြအားလံုး ၾကားထဲက အက်ိဳးေဆာင္ျပီး ရွင္းေပးသေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ရာခုိင္ႏႈန္းေလးေတာ့ ၾကားထဲက သူကစားတယ္ေပါ့။ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သေဘၤာျပီး ပေရာဂ်က္ စရင္းသိမ္းေတာ့ ေငြရွင္းတမ္းလုပ္ပါေလေရာလား။ ဘယ္၍ဘယ္မွ်က်တယ္၊ ဘယ္လိုမ်ိဳးခြဲေပးၾကမယ္ စတာေတြကို
အီးေမးနဲ႕ ပို႕ၾကသေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ေအးဂ်င့္ရဲ႕ အီးေမးလ္က အဟက္ခံထားရပါသေကာလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘက္ကပို႕လိုက္တဲ့ အီးေမးလ္ေတြကို
ဟို ဟက္ကာေကာင္က ေစာင့္ဖတ္ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဘယ္ဘဏ္ကို ေငြလႊဲရမလဲ၊ ဘဏ့္အေကာင့္ေပးပါဆိုျပီး ေတာင္းတဲ့ စာလည္းေရာက္ေရာ
ၾကားထဲက ေဖ်ာင္လိုက္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ္တို႕
ဆီကို ေမးလ္ျပန္ပို႕သဗ်၊ သူ႕ ေဟာင္ေကာင္က ဘဏ္နဲ႕
သူ႕အေကာင့္ ကို။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကလည္း မသိဘူးေလ
အဲ့ဒီကို လႊဲဆိုေတာ့ လႊဲလုိက္တာ။ လႊဲေပမယ့္
စလံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကုမၸဏီက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေအးဂ်င့္နာမည္တပ္ျပီး အဲ့ဒီအေကာင့္ကို
လႊဲေပးလိုက္တာ။ ဒီအတြက္ ဟိုအေကာင္ေတြက ဘဏ္ထဲက
ထုတ္လို႕မရဘူးျဖစ္ေနေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ ဘဏ္က
Transition ကို Cancel လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။
Saturday, January 4, 2014
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆာယိုနာရား ၂၀၁၃
၂၀၁၃ ၾကီးသည္ လက္ျပက်န္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ လက္ျပမျပေတာ့ မသိ၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လက္ျပျပီး ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၂၀၁၁ က စခဲ့ေသာ သေဘၤာႏွစ္စီးသည္၊ ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာတြင္ ထြက္သြားခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ တစ္စီးက မီးထိုးဖို႕ တစ္စီးက ကက္ဆက္ဖြင့္ဖို႕ အဲေလ…
တစ္စီးက လွ်ပ္စစ္မီးၾကိဳးေတြ ပင္လယ္ထဲ ဆြဲျပီး သြယ္ဖို႕၊ ေနာက္တစ္စီးက Offshore စင္အသစ္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ
ပင္လယ္ထဲ ပနက္ရိုက္ဖို႕ ဘာဖို႕ လုပ္တဲ့ Rock Dumping လုပ္ပစ္လိုက္ၾကသည္။ ေကာင္း၏။
ႏႈတ္ဆက္ပါသည္ ရွန္ဟုိင္း၊ လမ္းခြဲခဲ့ျပီ။ ကိုပီတာၾကီး ေျပာသလို နန္က်င္းလမ္းကိုလြမ္းသည္၊ The Bund ကိုလြမ္းမည္၊ ေယာင္ခ်ာခ်ာႏွင့္ ရွင္ထ်န္ဒီး ကိုလြမ္းျပီး က်န္ခဲ့မည္။ ဒီလိုႏွင့္ ၂၀၁၃ သည္ကုန္သြားေလ၏။ ဘေလာ့ဂ္မတင္ျဖစ္။ သူၾကီးမင္း၏ တစ္ လိုျဖစ္ေနျပီ။
Subscribe to:
Posts (Atom)